Tagarchief: mental health

Mijn burn-out, update

Weekendwandeling

Ondertussen ben ik al bijna 2 maanden thuis. Terwijl ik er in het begin echt van overtuigd was dat ik heel vlug terug voor de klas zou staan…

Het was tot nu toe een hobbelig parcours, met ups en heel veel downs. En wat het allemaal nog veel moeilijker maakt, is het onbegrip. Waar ik in het begin heel veel medeleven kreeg, slinkt dat medeleven precies met elke dag die ik langer thuisblijf.

Het is vreemd.
Ook al heb je nog nooit een gebroken been gehad, je gunt de mensen met een gebroken been alle rust om volledig te herstellen. Fijn als die ook regelmatig uit huis komen. Werken lukt niet, dat ziet iedereen. Maar goed dat ze niet in een zwart gat vallen en bezig blijven / buiten komen / afspreken met vrienden.

Het is vreemd.
Ook al heb je nog nooit een kind gekregen, je gunt de mama’s met een pasgeboren kind alle rust om volledig te herstellen / van het kindje te genieten / zich aan te passen aan hun nieuwe levensritme. Fijn als ze regelmatig uit huis komen. Werken stel je best nog even uit tot de baby wat ouder is, dat ziet iedereen. Maar goed dat ze zich niet thuis opsluiten en bezig blijven / buiten komen / afspreken met vrienden.

Het is vreemd.
Ook al heb je nog nooit rugproblemen gehad, je gunt de mensen met een hernia alle rust om te herstellen. En het is niet meer zoals vroeger, bedrust is niet meer wat ze nodig hebben. Wel in beweging blijven en op het gemak wat licht sporten. Zo fijn als je merkt dat ze niet elke dag op de bank liggen, maar uit huis komen / bezig blijven / een beetje sporten / afspreken met vrienden / hun gedachten kunnen verzetten.

Het is vreemd. Dat dit begrip heel vaak ontbreekt bij burn-out, en in het algemeen bij alles wat valt onder de ‘niet-lichamelijke’ klachten.

Wie thuis zit met een burnout (of vul gewoon een ander psychologisch probleem in), die moet blijkbaar wel de hele dag in de zetel hangen / zich opsluiten thuis / depressief worden…

Stel je voor dat wie thuis zit met een burnout koffie gaat drinken met vriendinnen? Om eens in een andere omgeving over de burnout te praten. Of er net niet over te praten.

Stel je voor dat wie thuis zit met een burnout overdag gaat wandelen? Om eens buiten te komen en zich niet op te sluiten thuis. En dat terwijl anderen moeten werken. Tssssss.

Stel je voor dat wie thuis zit met een burnout ook gewoon leuke dingen doet met het gezin in het weekend? Dat kan toch niet!? Het volledige gezinsleven moet toch constant in een deprimerende sfeer blijven hangen?

Stel je voor dat wie thuis zit met een burnout weer begint te sporten en wat hobby’s terug oppikt? Dat is nu toch helemaal te gek voor woorden!? Te ziek om te werken, maar wel kunnen lopen / zwemmen / fietsen…?

Ik werd er de laatste tijd veel mee geconfronteerd, met dat onbegrip. Vreemd dat we enkel begrip kunnen opbrengen voor lichamelijke klachten…

Mijn burnout begon met een gigantische huilbui. En een doktersbezoek. En een eerste maand thuis. Met de waarschuwing dat het gemiddeld drie maanden thuis zijn.

De eerste 14 dagen heb ik mij thuis opgesloten. Ik, die altijd bezig was, ik ben de eerste 2 weken bijna niet buiten gekomen. Omdat ik op was. Veel huilbuien, veel slapen en veel Netflix. En ook heel veel begrip van de buitenwereld. Want ik zag er niet uit als mezelf, ik was nog maar een schaduw van de Renilde die iedereen kende.

Bij het volgende doktersbezoek werd mij gezegd dat ik weer stilaan moest activeren. Toch weer buiten komen. Afspreken met vrienden. Heel veel praten over hoe ik mij voelde en wat er gebeurd was met mij. Dingen doen die ik leuk vond, ook al wou ik vaak gewoon thuis blijven. Mensen zagen dat het wat beter ging met mij en lieten weten daar blij mee te zijn.

Een tijdje later moest ik van mijn dokter weer gaan sporten. Dansen, zeker aangezien ik naar de
dansles ga met een groepje vriendinnen. De perfecte therapie. Veilige omgeving want vrienden, lichaamsbeweging en happy vibes. En voor de rest nog steeds het advies: kom zo veel mogelijk buiten. Ga wandelen. Spreek af met vrienden. Babbel. Eet. Drink koffie. Focus op dingen doen die je graag doet. En dat deed ik. Ook al had ik heel vaak zin om gewoon thuis te blijven om op mijn zetel te liggen.
En ik maakte vaak foto’s. Voor op Instagram. Maar vooral ook voor mezelf, een bewijs van mijn overwinning op mezelf elke keer. Die dag ging ik naar de stad, sprak ik af met een vriendin. In plaats van thuis te blijven en dieper weg te zakken. Mijn dagboek met ‘overwinningen’.

Het is vreemd, hoe ik steeds vaker het gevoel krijg mij te moeten verantwoorden voor mijn genezingsproces. Ik zou er alles voor geven om weer de altijd actieve, enthousiaste Renilde van vroeger te zijn. Ik ruil er met plezier alle coffeedates van de afgelopen maanden voor in. En de huilbuien, depri buien, zelftwijfel, sessies bij de huisarts en psycholoog ook. Kandidaten om te wisselen?