Auteursarchief: mooiding

Bullet journal, I love you

bujo 04

Lijstjes, notaboekjes, schriftjes…
Een schriftje in de schooltas om allerlei dingen bij te houden voor school. Eentje in de laptoptas voor als ik op papier notities wil nemen tijdens een vergadering. Een schriftje voor thuis. Nog eentje op mijn bureau. En dan nog 3 verschillende to-do-lijstjes. Herkenbaar?

Move over, lijstjeschaos. Welkom, bullet journal!

Je hebt er waarschijnlijk al veel over gehoord. Ik hoorde er voor het eerst over bij Miss Pixie, laaaang geleden (pionier). Daarna schreef Kelly Deriemaecker erover voor De Standaard Magazine, dan op haar blog, en binnenkort is er haar handleiding voor wie er zelf wil aan beginnen!

Ik zou kunnen uitleggen hoe het precies werkt, maar daarvoor bekijk je eigenlijk best gewoon dit filmpje.

Dan hou ik het maar op uitleggen waarom ik zo’n voorstander ben van dit systeem! Hou je klaar, want het wordt een hele opsomming!

  • Eén boekje. En daarin komt alles. Kalenders. Goeie quotes. Onderwerpen waarover ik nog wil bloggen. Boeken die ik las en welke score ik die gaf. Plekjes waar ik graag eens iets wil gaan eten of drinken. Series of films die mij worden aangeraden. Dingen die ik zeker wil onthouden van bijscholingen of vergaderingen. Overzichtjes van het eten dat ik maak voor feestjes… En to-do’s. Veel to-do’s.
  • De inhoudstafel vooraan. Zo simpel, en toch zo geniaal! Ik moet nooit meer mijn boekje doorbladeren op zoek naar die ene goeie quote waarvan ik zeker was dat die ergens bovenaan links stond, maar die dan toch op de rechterpagina in het midden blijkt te staan. Ik kijk nu gewoon op mijn index en zie meteen waar ik moet gaan zoeken. Heaven!
  • De jaarkalender (of future log) vooraan. Per maand zet ik er mijn afspraken in en ook to-do’s die gelinkt zijn aan die maand (ik geef een voorbeeldje: afspraak maken bij de tandarts voor de jaarlijkse controle). Bij het begin van elke nieuwe maand bekijk ik het even en neem ik de dingen over, op het einde van de maand grijp ik er ook even naar terug om te zien of alles afgewerkt is.
  • Het migreren, doorschuiven etc. Zalig vind ik dat. De to-do’s overlopen en zien wat je moet ‘verhuizen’. Pijltje naar links als je het vooraan in het jaaroverzicht aan een maand wil koppelen, pijltje naar rechts als je het bijvoorbeeld gewoon verhuist naar volgende week.
  • Het gevoel van rust in mijn hoofd als mijn week op zondagavond ‘geregeld’ is. Onbetaalbaar. Trust me. Zelfs bij hele drukke weken zorgt dit ervoor dat ik het overzicht blijf behouden.
  • Het overlopen van de to-do’s op het einde van de week. En dan afwegen: is dit echt van belang? Zo van belang dat ik het ga doorschuiven naar een andere week of maand? En het dus nog eens moet opschrijven? Het zorgt er wel voor dat ik niet zomaar lukraak mijn to-do’s opstel, maar er echt over nadenk.
  • Het combineert perfect met onze digitale agenda. Want ja, we leven in de 21e eeuw, dus ik hou mijn agenda eigenlijk digitaal bij. Concreet betekent dit voor mij dat ik enkel werk met weekkalenders in mijn bullet journal en geen maandkalenders maak bij de start van elke nieuwe maand. Tijdens het weekend overloop ik de komende week op onze online agenda. De dingen die van belang zijn voor mij en ons gezin neem ik over in mijn weekoverzicht. En zo overloop ik dus nog eens alle afspraken, waardoor de kans heel klein is dat ik een afspraak vergeet (tenzij ik die natuurlijk gewoonweg op de verkeerde datum in mijn agenda heb gezet).
  • Ik oefen mijn handletteren en doodling skills. Ik word rustig van het maken van die weekagenda’s, omdat ik zo het overzicht behoud. Maar ik word ook gewoon rustig van het schrijven zelf. En het is het ideale moment om ‘functioneel’ mijn handletteren in te oefenen. Maar: niet elke maand is even mooi als de vorige. Mei en juni zijn een beetje triestig, maar dat is omdat het zo druk is op school. En voor wie het zich afvraagt, het moet echt niet perfect zijn. #wabisabi ftw!!

En dan de vraag die iedereen mij stelt: kruipt daar niet ongelooflijk veel tijd in?
Ja en nee. Elk weekend ben ik er zeker een uurtje mee bezig om mijn planning over te nemen en alles mooi vorm te geven. Maar dat zie ik echt als een uurtje me-time, maar dan wel super efficiënte me-time! En het zorgt er echt voor dat ik tijdens de week tijd win. Want ik weet op zondag al heel goed wat er mij die week nog allemaal te wachten staat. Die rust, dat overzicht, daar offer ik met plezier een uurtje weekend aan op! En nu gij!

Hieronder nog wat foto’s, misschien krijg je er zelf ook zin in?

Bullet journal nummer 2. zelf versierd. Nog steeds heel blij mee!

Bullet journal nummer 2. zelf versierd. Nog steeds heel blij mee!

Voorbeeld van een 'weekly' of weekoverzicht.

Voorbeeld van een ‘weekly’ of weekoverzicht.

Nog een 'weekly' of weekoverzicht, maar anders.

Nog een ‘weekly’ of weekoverzicht, maar anders.

Mijn dagelijkse to-do's en afspraken.

Mijn dagelijkse to-do’s en afspraken.

Paasvakantie plannen…

Spring in de vakantie!

Spring in de vakantie!

Awel ja, ik heb alweer vakantie.
Paasvakantie. Je zou toch denken dat een mens met zoveel congé wat vaker kan bloggen…
Maar kom, ik geef hier wat paasvakantietips vandaag, dus hou u maar klaar.

  1. De waanzinnige boomhut in Fort Napoleon
    Ik had daar enkel nog maar af en toe iets van gezien in een boekenwinkel, maar nog nooit zelf iets van gelezen, wegens te oud. Ik had ze ook nog nooit gekocht voor mijn kinderen, wegens de jongste is nog te jong en de oudste is precies nog niet helemaal te vinden voor ‘dikke’ boeken.
    Kreeg ik aan het begin van de krokusvakantie een invitatie van Walkie Talkie om eens te gaan kijken naar de expo. Wij waren dat weekend vrij en gingen dus op onderzoek.
    Zalig! Mijn kinderen hebben echt genoten. Ze kregen hun eigen boekje om ter plaatse verder af te werken, voerden alle opdrachten volledig uit en vonden het een super voormiddag. En wij ook!
    Achteraf kocht ik hen allebei nog een boek. Bleek dat ik er volledig naast zat. Alhoewel Mila nog maar in het eerste leerjaar zit, geniet ze enorm van het boek. En Aiko heeft er ook al heel wat in gelezen. Zo zie je maar, moeder heeft niet altijd gelijk. Maar, ssssstt! Niet vertellen aan mijn dochters. Of mijn vent…
  2. De drakenexpo in het STAM in Gent
    Ik kan daar nog niet zoveel over vertellen, want dat staat op het programma voor morgen, donderdag. Maar ik kijk ernaar uit! Het was een idee van de meter van Aiko om eens samen te gaan kijken naar de draken, dus in elk geval zal het gezelschap al goed zijn. Mijn grootste vrees zijn echter niet de draken, maar wel het nieuwe circulatieplan in Gent… Fingers crossed dat we er geraken!
  3. Familiepark Harry Malter
    Vergane glorie. Dat is de beste omschrijving voor dit park in het Gentse. Een pretpark, van toen die nog konden overleven zonder hamburgertent. Zonder ijsjes bij elke hoek. Zonder een overdaad aan… muziek. Maar wel met hier en daar al een streepje roest. En minder spectaculaire over-de-kop-gaande dingen dan elders. Maar dat vind ik dik OK, wegens hoogtevrees.
    Je kan er ook heel wat dieren terug vinden. Het heeft iets weg van een kinderboerderij. Maar met hier en daar ook wat ‘grote beesten’. Vorige keer dat we er waren, jaren geleden, kon je nog een klein toertje doen op de rug van de dromedaris. Of was het een kameel? Ik hoop echt dat dit nu niet meer zo is, want dat beest zag er niet gelukkig uit… Die hebben natuurlijk sowieso wel triestige ogen, maar een hele dag voortdurend hetzelfde stukje afleggen met een kind op uw rug, veel blijer ga je daar niet van worden, natuurlijk.
  4. Gevleugelde stad in Ieper
    Straattheater over de hele stad, een heel weekend lang. Het weekend van 9 april, om precies te zijn. Zet het in uw agenda, kom af. Het zal u niet spijten.
    Vorig jaar gingen wij er voor het eerst heen, samen met Lieselotte van Shoutyourheartout. Een local die ons mee op sleeptouw nam. We keken onze ogen uit. En spraken meteen af voor de volgende editie. I can’t believe it’s been a year! 
  5. De Sierk
    Het staat bij ons nog niet op de planning voor de paasvakantie, but it should.
    In De Sierk is het altijd fijn! Ook nog zo’n ‘ander’ pretpark. In de letterlijke betekenis van het woord. Kinderen komen hier echt pret beleven, in circusthema. Ze kunnen kijken naar een voorstelling (niet elke dag), ze kunnen allerlei dingen uitproberen in de caravans van de circusartiesten, ze kunnen zelf circustrucjes oefenen in de grote circustent…
    Het domein zelf is eigenlijk een afgesloten parcours. Meestal doen wij eerst een toertje samen met de dochters. We bekijken alles, proberen heel wat dingen uit of supporteren. En dan installeren wij ons aan één van de tafels, en doen zij gewoon wat ze graag doen. Het terrein is niet zo groot en volledig afgesloten, waardoor je je geen zorgen hoeft te maken. Ze kunnen niet weg, kunnen niet verloren lopen en komen wel vanzelf terug als ze honger of dorst hebben. En dan lezen wij ondertussen een boekske. Of zoiets.

Komen hier eigenlijk nog leerkrachten lezen? Tip van de dag: van 1 april tot 30 april zijn het weer lerarendagen. Op vertoon van je lerarenkaart krijg je op alles uit mijn lijstje korting, behalve op nummer 4, want dat is helemaal gratis! Voor iedereen!

Werklast in het onderwijs

DS

‘Of ik eens wou bijhouden hoeveel uur ik werk per week?’ Die vraag kreeg ik eind vorig jaar via een PB op Instagram. Maar ja, gij. Want het was voor Klasse. Gelijk gestemde zielen, en al!

Ik klokte die week af op net geen 50 uren (van 60 minuten, ja hoor). Het was een beetje een rare week. Een lange bijscholing, heel wat vergaderingen, en heel wat extra werk voor Music for Life waar we toen middenin zaten. Dus ik kwam aan veel ‘allerlei’ en veel ‘administratie’, het lessen voorbereiden had ik vooral in het voorgaande weekend gedaan en het verbeterwerk werd wat uitgesteld. Dus geen standaard week, maar qua werkuren toch wel een normale week.

Het artikel werd gepubliceerd in Klasse, het tijdschrift voor leraren. Ik kreeg heel wat positieve reacties van collega’s. En ik was content. Het artikel was goed, de feedback was goed en de fotograaf had mij echt ‘schoon’ op de foto’s gekregen. Life was good.

En dan ging deze week het artikel online op de site van Klasse. En toen was er weer het debat met Crevits rond de onderwijshervormingen. Dat die leerkrachten derde graad gerust een uurke of twee meer mogen werken, want ze werken er maar 20… Ik werd gecontacteerd door een journalist van De Standaard of ze mijn verhaal mochten gebruiken. Want het artikel toonde duidelijk aan dat 20 uur lesgeven niet gelijk staat aan 20 uur werken.

Vandaag stond het artikel in De Standaard. En toen kwam ik terecht in een kleine shit-storm… Wat is Facebook plots een lelijk ding! Ik heb enkele reacties gelezen, maar ik werd er echt een beetje moedeloos van. Ik ben blijkbaar een zaag (net zoals alle leerkrachten), en ik werk ook heel inefficiënt.
Ondertussen werd het artikel al meer dan 1300 keer ‘geliked’, werd het 344 keer gedeeld en zijn er 142 reacties.
Een weekje lang een dagboek bijhouden van je werkuren, geen idee dat het zoveel haat, woede en afgunst kon opwekken…

Enfin, al een geluk dat ik mijn job graag doe. Want er wordt nogal op neergekeken. Behalve dan op al die vakantie…

Maar hey, ik heb er toch maar lekker een professionele fotoshoot aan overgehouden in mijn eigen school! Dat is toch ook al iets 😉

Renilde-Kortrijk-2

foto: Boumediene Belbachir

 

Instameet

Het is weer zover! Instameet-time!!

Ik blogde er al eens over, en ik zal dat waarschijnlijk in de toekomst nog doen. Wegens: heel plezant! Wie niet weet waar ik het over heb, lees hier ne keer. Of hier. We hebben nummer drie ook al achter de rug, maar daar heb ik blijkbaar niet over geblogd. Maar de bewijzen staan op Instagram!

Nu zaterdag 11 februari is het tijd voor onze vierde editie. Deze Instameet is een specialleke. Wat er anders is?

  • We spreken af overdag. Van 10u tot 12u. Raar, al die Instagrammers eens zien bij daglicht…
  • We spreken niet af in een of ander hip (pop-up)café in Roeselare, maar in ons Kenniscentrum ARhus (want Bib, dat mag je hier niet meer zeggen). Maar, don’t worry, daar is ook een café, op het eerste verdiep. Drie keer raden waar de Instagrammers gaan zitten…
  • Er is ook een fotowedstrijd! Foto’s met #iRSL kwamen op een lijst. Een jury van professionele fotografen zijn ondertussen de 10 beste foto’s aan het kiezen, en die worden een maand lang geëxposeerd in ARhus.
  • Kinders zijn ook welkom dit keer! I kid you not! De vrijwilligers van CoderDojo komen langs om jongens en meisjes van 7 tot en met 18 te leren programmeren. En voor de kleintjes zijn er spelletjes, boekjes en toffe hoekjes.
  • Het is niet alleen Instameet, het is ook Meet&Tweet. De Twitteraars zijn dus ook meer dan welkom. Zij nodigden Preben Ver Eecke uit, de man die er onlangs in slaagde om een privacy lek bloot te leggen bij Facebook.
  • Roeselize.me is de enige stadspodcast in België, en zaterdag kan je een live opname meemaken. Met burgemeester Kris Declercq. (Of je blijft gewoon hangen op de Instameet)
  • En er is ook een start-to-vlog sessie met Witten Vlogt en Meraki. Hupla!

Kortom, het wordt een leuk weekend hier in ARhus (ik zeg hier, want ik ben deze blogpost aan het schrijven in het ARhus café). Tot dan?

Geen zin om te lezen? Bekijk hier het filmpje, daarin leggen we het ook allemaal uit! Maar wel in het West-Vlaams. En zonder ondertitels…

Handletteren

IMG_20161229_145312

Wie mij volgt op Instagram, weet dat ik al een tijdje bezig ben met handletteren. Ik volgde geen cursus, maar ging gewoon aan de slag met een aantal boeken.

Op Bouger Bouger gaf ik een heel korte (gratis) cursus handletteren. Dat viel geweldig mee, dus besliste ik om ook echt cursussen te geven.

In december stond ik de hele maand met mijn juwelen bij Fanny’s Wonderland. Fanny’s is de koffiebar op enkele minuten stappen van mijn school. Een deel van haar pand staat leeg, en daar heeft ze in december een winkeltje ingericht, Fanny’s Wonderland.
We stonden er samen met een groepje van 14. Je kon er terecht voor het ‘andere’ geschenkje voor onder de kerstboom. En onder ons regelden we ook het openhouden van de winkel. Heel plezant!

Tijdens de kerstvakantie gaf ik in Fanny’s dus een echte workshop handletteren. Dit viel heel goed mee. Zo goed zelfs, dat ik van plan ben dit nog enkele keren te organiseren.
In december deed ik het zo: iedereen kreeg een schriftje en stiftjes om te oefenen, en ook een klein schoolbordje met krijt. We begonnen met het inoefenen van een een ‘basic’ alfabet, eerst met de eigen naam.
Na een uurtje namen we even pauze met een Fanny koffie en een stukje taart. Ik maakte brownie, vegan appeltaart en vegan perentaart. Die perentaart viel enorm in de smaak, onderaan geef ik nog eens het receptje mee.
Na de pauze was het tijd voor het ‘echte werk’. Het versieren van het schriftje en het ontwerpen van een eigen kaartje. Ik zorgde voor wat ‘inspirational quotes’ en heel wat knutselmateriaal. Leve de Hema en de Action!!

Ik wil ook nog workshops geven in Roeselare, maar ik ben nog op zoek naar de ideale locatie. Ik heb al een paar ideetjes, maar laat gerust iets van commentaar achter als je zelf nog tips hebt.

En wat denken jullie van het perfecte tijdstip voor zo’n korte cursus? ’s Avonds tijdens weekdagen? Of liever op zaterdag of zondag? En dan graag in de voormiddag of namiddag? Alle feedback welkom!

En dan nu: de perentaart! Gebaseerd op dit recept van Dorien Knockaert, maar dan veganized en makkelijker.
Nodig: 3 grote peren, geschild en gesneden – 45 g boter – wat vanille – 135 g suiker – een rol bladerdeeg
How to: Laat de boter, suiker en vanille goed warm worden in de pan – wacht tot de siroop wat begint te bruinen – vuur af en laat de siroop afkoelen – leg er de peren op – leg daarop het bladerdeeg, met wat gaatjes in geprikt – vouw het bladerdeeg naar binnen langs de randen van de pan – schuif de pan in een voorverwarmde oven van 200° – na een half uurtje is de taart klaar om uit de oven te halen – leg er een bord op en keer alles om (uitdaging: doe dit zonder een druppeltje siroop te morsen) – serveer zo of met een bolletje ijs of wat slagroom.

Ik vind de taart het lekkerst als ze nog warm is. Maar hey, that’s just me.

IMG_20161225_152846

 

 

Vakantie!!!

img_20161101_144404

Ja, ik weet het. Het is niet voor iedereen herfstvakantie. Maar laat ons er voor het gemak even van uitgaan dat dat wel zo is. Willen we dat afspreken?

Herfstvakantie is hier traditioneel altijd een drukke vakantie. Ik ben dan een week thuis met de dochters, de vent heeft geen vakantie, en aangezien het maar een weekje is, doen we niet van vakantiekampjes. Zodus: moeder heeft de hele vakantie twee kinders aan haar rokken.

Nu zijn ze ondertussen al zes en acht, dus ik kan ze al eens een uurtje gewoon laten spelen samen, zonder dat ze het kot afbreken. Maar al vlug beginnen de eerste ruzies, en als ik dan niet ingrijp, is het helemaal om zeep. Nu, bij jullie zal dat niet anders zijn, ik weet dat ondertussen ook al. Zodus, het is misschien wel handig als ik zeg wat er bij ons op het programma staat deze week. Wie weet zit er ook iets tussen voor jullie.

Ik begin (vaneigenst) in Roeselare:

  • Zwembad: check! Zes en acht, allebei een zwembrevet. Eindelijk durf ik het aan om alleen met de meisjes te gaan zwemmen. Ik verlies het klein spook niet uit het oog, maar de grote, die moet ik maar om de vijf minuten een keer gespot hebben om gerust te zijn.
  • Hagelslag Familiefestival in De Spil: check! De Spil is in de herfstvakantie traditioneel van de kinderen. Dit jaar nog meer dan anders. Er zijn voorstellingen, workshops, films, circus… En heel wat activiteiten zijn gratis en doorlopend open. Fun!
  • Arhus, onze bib. What can I say? We lopen er toch minstens elke week eens binnen, dus in de herfstvakantie zeker. En nu staan er ook nog enkele piano’s, waar iedereen aan mag spelen. Leuk voor de dochters, iets minder voor wie daar werkt, denk ik dan…
  • Uitstapjes met de Zapper. Elke vakantie hebben we een groot aanbod met activiteiten voor de kinderen waaruit we kunnen kiezen. Deze vakantie gaan de dochters een namiddag schaatsen. En dan kan ik mijn jaarplannen opstellen, hoera!!

Maar Oostende kent er ook wat van:

  • Er was eens… Het sprookjespark. Gratis toegang, echt waar. Kindervoorstellingen, workshops, een supercoole draaimolen en nog veel meer. En overal in het park staan sprookjesfiguren. Op ooghoogte van de kinderen, dus die vonden het super om om het eerst de figuurtjes te herkennen. En met stip op nummer 1: de typemachines! Je kan er een sprookje typen op een echte, ouderwetse typemachine, en je sprookje daar dan afgeven. Ze begonnen allebei meteen te typen. Maar het sprookje achterlaten, no way!
  • De Spiekpietjes zijn blijkbaar ook weer gearriveerd in Oostende. Daar kan ik zelf niks over zeggen, wegens niet geweest. Want die dochters van ons weten al een tijdje hoe het zit met de Sint. En hoewel ze meestal goed kunnen zwijgen daarover, vond ik het geen goed idee om ze samen te zetten in Fort Napoleon met een heleboel andere kinderen die wel nog geloven in de Sint… Maar ga hier eens piepen, of hier en je krijgt een idee van wat je daar te wachten staat.
  • De Oktoberfoor is er! Zelfs nog in november. Wij gingen met een duidelijk plan. De dochters mochten elk 1 iets uitkiezen op de foor (hevige discussies waarom ik telkens ‘foor’ zei, en niet gewoon ‘kermis’)… De jongste wou eendjes vissen en ging naar huis met een Disney gsm en camera. De oudste ging even trampoline springen aan zo’n bungee-jump-touwen. En ik keek af en toe eens weg. Dat was diezelfde dochter die ’s morgens liever niet op de overzetboot ging, want van boten wordt ze misselijk…
  • De zee. Zo leuk in dit seizoen. Wandelen op de dijk of langs het water. Stoppen voor een koekje en een beetje spelen. Genieten van het uitzicht…

Vandaag zaten wij de hele dag in Oostende. Merci aan WalkieTalkie voor de invite!

img_20161101_111443

 

 

Bloggersveiling

handlettering

 

Mijn kinderen hebben geluk. Hun grootste probleem van de dag: Aiko (8) wil meer tv kijken dan ze mag van ons. Mila (6) vindt het niet eerlijk dat ze vroeger naar bed moet dan haar zus. #firstworldproblems.

Ze hebben allebei een superpapa, een mama, vriendjes, oma’s, opa’s, uitgebreide familie, al het speelgoed waar ze van kunnen dromen en kasten vol kleren. Er is altijd iemand thuis voor hen, ze worden geholpen bij hun huiswerk waar nodig. Ze krijgen lekker en gezond eten, mogen spelen, hebben hobby’s waarin ze zich mogen uitleven. Ze komen niks tekort.

Maar dat is jammer genoeg niet altijd in elk gezin zo. Soms gaat het even moeilijk. Soms hebben mensen wat hulp nodig. Eventjes maar, om er weer bovenop te komen. En laat dat nu net zijn wat ze doen bij het Simbahuis in Liedekerke. Opvang bieden aan kinderen waar het even niet zo goed gaat.  Extra ondersteuning voor gezinnen die wel van wat meer wakker liggen dan onze #firstworldproblems.

Vandaar dat ik graag meewerk aan de actie van SOS kinderdorpen om geld in te zamelen voor Het Simbahuis. Omdat ze daar met iets schoons bezig zijn.

Je kan bij mij iets schoons komen maken, want ik bied zelf ook iets te koop aan op deze veiling voor het goede doel. Een workshop juwelen maken met handlettering voor een groepje van 5 (give or take). De workshop duurt een goeie twee uur en is gewoon bij mij thuis, hier in Roeselare.

Kijk zeker ook eens rond naar de rest van het aanbod

Staan op mijn wishlist:

Zin gekregen? Bieden maar!

Waarom? Daarom!

september

Waar ik zoal mee bezig ben…

Dat het alweer zo lang geleden is.

Dat die vakantie zo lang duurde, maar toch zo snel voorbij ging.

Dat het nieuwe schooljaar weer begonnen is en ik een klein beetje verdrink in het werk.

Dat ik nog steeds samenwerk met Averbode aan een super project voor nieuwe handboeken PAV in het secundair. En dat daar heel veel tijd in kruipt. En dat ik daar niet rijk van ga worden.  Maar dat ik er toch zo trots op ben.

Dat ik ook wat vrijwilligerswerk doe. En dat ik daar dus niks aan verdien in centen, maar dat ik daar zo van geniet. En dat ik daar al zo veel fijne mensen leerde kennen.

Dat ik grote fan ben van De Stuyverij in Kortrijk en er ook eentje wil in Roeselare. En dat ik ook probeer mijn steentje bij te dragen om dat hier (ooit) van de grond te krijgen.

Dat het nieuwe schooljaar ook weer begonnen is voor mijn dochters en dat we onze routine nog moeten vinden.

Dat er hier geen kleuters meer rondlopen in huis. Alleen lagere schoolkinderen. En dat die huiswerk moeten maken. En spelen. En toch op tijd naar bed moeten.

Dat ik veel hobby’s heb. Waarvan ik er enkele aan het verwaarlozen ben. Wie wist er eigenlijk nog dat ik ook juwelen maak(te)?

Dat ik heel veel leuke boeken aan het lezen ben, maar echt heel hard moet zoeken naar momenten om te lezen.

Dat ik ook tijd wil maken om af te spreken met vrienden maar dat dat niet zo vaak lukt als ik zou willen.

Dat ik ook wil sporten. Lopen. Of zwemmen. Of fitnessen. Want ik wil fit blijven. En ook op gewicht. Maar dat het moeilijk lukt om daar regelmaat in te creëren.

Dat ik graag gezond en lekker wil koken. Maar dat ik nog niet gewoon ben aan het nieuwe naar-school-gaan-ritme en het soms niet zo goed lukt met de timing.

Dat ik samen met David wil kijken naar The Americans en Callboys, maar dat dat er niet zo vaak van komt.

Dat hé, dat is de reden dat het hier zo stil is. Maar dat ik er iets aan ga doen. Dát ook!

 

Over mooi schrijven en lezen

 

IMG_20160805_192344

Als kind had ik een lelijk handschrift. Heel vaak op mijn oren gekregen van alle juffen uit mijn lagere-school-carrière . Ik deed het wel graag, dat schrijven. Met een potlood. Een balpen. En later met een stiftje of een pen. Maar steeds weer voldeed ik niet aan de schoonschrift-eisen…

Leve het middelbaar, waar dit plots niet meer van belang was. Schrijf hoe je wil, zolang het maar een beetje leesbaar blijft. Mooi schrijven was geen vereiste meer. Oef.

Daarna kwam de lerarenopleiding. Tsjah, plots werd dat toch weer belangrijk, dat handschrift. En om het nog een beetje moeilijker te maken, ging het daar plots om bordschrift. Niet mijn sterkste kant, als leerkracht.
Maar, allemaal bijzaak. Ondertussen zijn er pc’s, beamers, Prezzi’s, Powerpoint enz. En ik trek mijn plan, met dat bordschrift. Af en toe krijg ik nog commentaar van leerlingen die bepaalde dingen niet kunnen lezen. Maar het valt al bij al geweldig mee.

En toen, toen kwam de handletteringhype. Een beetje zoals kalligrafie, maar minder ingewikkeld, leek het wel. Enkele maanden geleden kocht ik dus mijn eerste handlettering boek. En begon ik te oefenen. Ik heb geen echte kalligrafiepen, maar trek mijn plan met balpen,  potlood, stift of pen. Het is meestal prutsen, but I like it.

Tot voor kort oefende ik gewoon in een schriftje, op restjes papier of in mijn handlettering boek. Maar ik wou er ook echt iets mee doen. Dus ik koppelde het aan mijn doorgeefboeken. Dit zijn goedkope boeken, gekregen of gekocht in de Kringwinkel. Geen grote literatuur, maar gewoon boeken die vlug weglezen. Ik laat ze ergens achter (bijvoorbeeld op reis) of geef ze door aan een vriendin, die ze dan ook ergens achterlaat of doorgeeft.
En nu voeg ik er dus nog wat handlettering aan toe. Een leuke quote, een versieirngske…. Als ik maar kan oefenen. En wie weet, wordt één van de lezers wel content van een quote. Of een versieringske.

IMG_20160805_192408

Picknick

IMG_20160720_230937

We gingen op de Nationale Feestdag picknicken met vrienden in het Blotevoetenpad in Oekene. Ik maakte woensdagavond alles klaar en postte een foto op IG. Waar redelijk wat reactie op kwam, dus ik zet hier even de receptjes. Natuurlijk kan je gewoon gaan picknicken met broodjes. Lekker en bijna geen werk aan. Maar ik kook graag, dus elk excuus is goed om in mijn keuken in te duiken.
Ik schrijf het hier kort neer, en niet met precieze hoeveelheden. Gebruik wat je lekker vindt en proef tussendoor, dan weet je wel of er nog iets bij moet.

  1. De pastasalade.
    Gewoon om het even welke pasta koken, dit keer koos ik voor Griekse pasta. Ondertussen enkele plakjes Parmaham of zo bakken in de pan, of voor ’t gemak in de oven. Even lekker, minder vet, en je moet er niet naar omkijken. Wat pijnboompitjes roosteren. De pasta wat afkoelen onder de kraan en toevoegen wat je lekker vindt. Ik deed er de parmaham bij, in kleine stukjes. Pijnboompitjes. Rucola. Halfzongedroogde tomaatjes in kleine stukjes, en wat van de olie waar die tomaatjes inzaten. Ook nog wat geraspte parmezaan en peper. Klaar!
  2. De quinoasalade.
    Quinoa spoelen en koken volgens de aanwijzingen op het pakje. En dan ook weer afkoelen onder stromend water. Ondertussen een kleine rode ajuin snipperen. Daar flink wat olijfolie bij en dan citroensap toevoegen terwijl je goed roert en zo een soort vinaigrette maakt. Hier currykruiden aan toevoegen. Dan een groene appel in kleine stukjes snijden. Alles bij de quinoa doen en goed roeren. Ik deed er ook nog rozijntjes bij, en wat nootjes in stukjes. Het werden hazelnoten, want de amandelnoten waren op.
  3. De watermeloensalade.
    Het makkelijkst om te maken maar zó lekker en fris. Gewoon een halve watermeloen in stukjes snijden en ook een kleine rode ajuin snipperen. Samen gooien en nu enkel nog een blokje feta snijden en bijdoen. Ik doe er meestal nog een klein beetje citroensap bij en nog wat peper. Lekker!
  4. De aardappelsalade.
    Een klassieker, maar dan een beetje anders want ik hou echt niet van mayonaise. Dus hier was het met een yoghurtsausje. Gewoon patatjes koken (in de pel), pellen, laten afkoelen en in stukjes snijden. Peper en zout if you want. Wat verse bieslook. En dan met wat yoghurt en een beetje olijfolie met zo’n zakje een lekker sausje maken. Een beetje vals spelen kan geen kwaad, hoor.
  5. De tiramisu.
    Dessert. Echt. Dat moet. Trust me.  Hier is dat zonder alcohol. Want ik heb dat niet in huis, en zo kunnen de kleintjes ook smullen. Easy peasy. Gewoon de boudoirkes efkes door de koffie halen en onderaan het schaaltje leggen. Dan 250 gr mascarpone loskloppen met 3 eigelen en 85gr. bloemsuiker. Daar dan de 3 stijfgeklopte eiwitten aan toevoegen. Dit op de koekjes doen en afwerken met cacaopoeder of aardbeien.
    Soms doe ik de boudoirs ook wel in aarbeiensap of appelsap in plaats van koffie, maar daar had ik nu geen zin in.

Als je die receptjes nog eens wil nalezen in hun oorspronkelijke vorm en met juiste hoeveelheden en zo, kan je eens gaan zoeken op één van mijn Pinterest borden.

We nemen ook nog altijd broodjes en beleg mee voor kindjes die zich minder avontuurlijk voelen (als het op eten aankomt). En aperitieven hoort er bij ons ook bij. Een chipje, wat dips, olijfjes… Keukenrol, natte doekjes en vuilniszakjes hebben we altijd bij. Het draagbare badmintonset namen we deze week ook mee. De vrienden brachten een kaartspel en UNO mee. En een boekske mag ook altijd hé! Veel plezier op jullie volgende picknick!

Zeldzame panda gespot in het bos

Zeldzame panda gespot in het bos