Auteursarchief: mooiding

Changes

#teachersgonnateach

Een aantal jaar geleden vond ik het eens nodig om dingen over mezelf te delen met jullie. Maar zie, het probleem met bloggen… Die teksten blijven daar staan, terwijl er eigenlijk al veel niet meer van klopt. Hoog tijd dus voor een update!

Wat is er onveranderd gebleven? Het huwelijk, het niet-drinken, de cola-zero-verslaving, de droomjob.

Maar kijk, ik drink ondertussen dus wel koffie hé. Ben ik dan eindelijk volwassen geworden? Dagen zonder koffie, dat bestaat hier gewoon niet meer. Ik koop nu zelfs al van die fancy zakjes koffiebonen die ik dan zelf maal. En waar ik dan koffie mee maak in mijn Aeropress. Bijna een koffiesnob, dus. Ware het niet dat ik er nog steeds niks van ken. En dat ik er in bepaalde kringen voor gekend sta dat ik geen koffie kan zetten zonder alles onder te morsen.  Maar ik kan wel heel wat lekkere koffieplekjes aanbevelen!

De suikerverslaving! Ik ben nu al enkele maanden bezig met een new way of life, namelijk lowcarb. Je kan de hele uitleg erachter hier lezen. Maar feit is dus dat ik niet meer elke dag suiker eet. Integendeel, ik eet bijna niks meer van toegevoegde suikers. Ik eet heel weinig koolhydraten en bijna geen tussendoortjes meer. Mijn zin in zoet is spectaculair afgenomen. It’s a miracle, echt waar. Maar, ik moet er wel aan toevoegen dat er hier wekelijks wel een cheatday of cheatmeals op het programma staan. Dan worden er al eens frietjes afgehaald. Of sushi. Of noodles. Of zo. Maar hey, niks zo saai als altijd consequent zijn, hé!?

Buikdansen… Herbegonnen. Leukste hobby ooit, dat kon je hier al lezen. Ik kan het iedereen aanraden. Feelgood van de eerste minuut tot de laatste! We sluiten elk lesjaar af met een spetterende show. Ik deed ondertussen al drie keer mee. En ik kijk al uit naar de editie van dit schooljaar. Wat natuurlijk ook betekent dat ik een nieuwe outfit ga zoeken! Na donkerblauw, wit en roze is het dit jaar tijd voor… (nog geen idee, dus).

Zetelhangen doe ik nog steeds, maar nu voornamelijk met Netflix. Wat zijn daar toch super dingen te zien! Gaande van humor (Arrested Development en Brooklyn nine-nine) over actie (Breaking Bad en Ozark) naar redelijk bizar (Black Mirror en Maniac)  tot ik-weet-eigenlijk-niet-goed-waarom-ik-hiernaar-kijk-maar-ik-kan-niet-meer-stoppen (The Affair en You, Me, Her).

Nieuwe hobby’s zijn er ook bijgekomen. Hartjes voor handletteren. En mijn Bullet Journal. En koffie. Altijd koffie.

 

 

mixed feelings

 

Ik ga ze missen nu de school weer begint. En ook niet… 😉

Eind augustus, dat is zo altijd van ‘mixed feelings‘ bij mij.

  • Blij dat ik terug mag gaan werken. Maar ook een beetje ambetant lopen omdat de vakantie al voorbij is.
  • Blij dat ik mijn kinderen niet meer 24/7 rond mij heb. Maar ook een beetje ambetant lopen omdat ik mijn kinderen weer zo vaak moet missen.
  • Blij dat er weer wat meer structuur in ons leven zit. Maar ook een beetje ambetant lopen omdat er weer zoveel structuur in ons leven zit. Want zo’n slow breakfast in mijn pyjama, dat is toch de ideale start van mijn dag.
  • Blij dat alle hobby’s weer opgepikt worden. Maar ook een beetje ambetant lopen omdat de dochters weer rondgevoerd moeten worden.
  • Blij dat ik mijn leerlingen weer ga terug zien, en ook nieuwe leerlingen ga leren kennen. Maar ook een beetje ambetant lopen omdat het weer weken gaat duren tegen dat ik alle namen ken.
  • Blij dat mijn kinderen weer vanalles bijleren op school. Maar ook een beetje ambetant lopen omdat ik nu al opzie tegen de huiswerk-discussies.

In ’t kort: ik ben blij als het einde van augustus nadert, maar ik loop dan ook altijd een beetje ambetant rond.

Maar kijk, het is al september ondertussen!

Teachersgonnateach

Stairway to nowhere

Vakantie! Twee maanden! Yeeha!

Ik weet het, dat klinkt lang. Maar ik verzeker jullie, twee keer knipperen en dat is voorbij. Ik kan het nog steeds niet geloven dat het volgende week weer september is. Waar is mijn vakantie naartoe? Wat is er met al mijn plannen gebeurd?

See, that’s the thing. Als je 2 lange maanden vakantie hebt, dan is niks dringend. Dan worden heel wat dingen uitgesteld. Want je hebt toch 2 maanden vakantie. En eind augustus besef je plots dat er nog vanalles op je wishlist stond.

Wat ik allemaal nog wou doen deze vakantie?
– het huis schilderen.
– allerlei receptjes uittesten.
– heel veel bloggen.
– heel veel lezen.

Wat ik dan wel deed deze vakantie?
– heel veel tijd spenderen met mijn gezin.
– gek worden terwijl de dochters ruzie maken.
– genieten van de dochters die samen spelen.
– een beetje lezen.
– een beetje bloggen.
– regelmatig afspreken met vrienden.
– veel koffie drinken.
– receptjes uittesten.
– van bootcamp doen.
– het ‘big little project‘ van Stefanie zien werkelijkheid worden.
– het parcours van Play Kortrijk doen met het gezin.
– een stuk van de Triënnale in Brugge zien met ons vier.
– moatjesweekend (wandelen met alpaca’s, seriously).
– een last-minute weekje in Frankrijk.
bijspelen.
– een verrassingspicknick op poten zetten voor deze madam.
– workshops geven.
– 3 schone mensen zien een nieuwe zaak starten, en daar zelf ook een klein beetje bij mogen helpen.

Nu ik de balans opmaakt, besef ik nog maar eens hoeveel ik genoten heb van deze vakantie. En I got the best of both worlds, want ik mag volgende week gewoon terug naar mijn droomjob. Hopla!

 

alpaca’s!

De Vleugelfabriek goes mini-instameet

Het voorbije openingsweekend van De Vleugelfabriek was ook een kleine instameet. In november doen we die nog eens over in het groot. Normaal is een instameet ’s avonds en zonder kindjes, maar het voorbije weekend was dus anders.

Ik zie veel blogs af en toe een fotoblog inlassen, dus doe ik dat vandaag ook eens. Mijn mini-instameet in 8 foto’s. Met dank aan de fantastische fotograaf Bert Huysentruyt

 

Instameet in volle gang. Veel gebabbel, dus.

foto door Bert Huysentruyt

Stefanie is er meestal ook bij op de Instameets. Dit keer stond ze achter de toog!

foto door Bert Huysentruyt

Nog een vaste waarde in onze Roeselaarse instameet. Meet Sofie!

foto door Bert Huysentruyt

Mijn vent met de oudste dochter. En Lieselotte van Shout your heart out!

foto door Bert Huysentruyt

Niet meer actief zijn op IG is geen reden om niet te komen naar de Instameet. Pieter, aka Pierre, aka vent van Lieselotte, was er ook bij!

foto door Bert Huysentruyt

Nog een blogger! Bert van Bertnbreakfast was er ook met zijn gezin. Don’t be fooled by the #rbf, hij kan ook lachen. I swear!

foto door Bert Huysentruyt

Kelly maakt niet enkel goeie foto’s, ze staat er zelf ook altijd prachtig op. En de dochter ook!

Foto door Bert Huysentruyt

Op de vorige Instameet deden Nina en ik eerst van Blogcocktail. In november staat dit weer op de planning! Wat een prachtfoto van Nina met de oudste zoon. Toevallig ook de zoon van Bert Huysentruyt 😉

Foto door Bert Huysentruyt

 

Leuke plekjes in Roeselare

Roeselare… Het hart van West-Vlaanderen. Wat we hier missen aan groen (want blijkbaar de meest grijze stad van Vlaanderen), maken we helemaal goed op alle andere gebieden.

Dat ik fan ben van Mijn Stad (ook al woon ik er nog maar 10 jaar), is jullie wel al opgevallen. Vandaag neem ik jullie even mee langs de leukste plekjes om een koffie te drinken in Roeselare

  1. De Vleugelfabriek
    New kid in town! De opening stond het voorbije weekend op het programma. Wat een schot in de roos, dit concept! Enkel open op zondag en misschien net iets verder buiten het centrum, maar zo de uitstap waard. Je komt hier binnen en ziet je kinderen uren niet meer terug. Ze mogen spelen met vintage speelgoed, er hangt een klimrek aan de muur, er zijn rolschaatsen, er is een pingpong tafel, mini-voetbal. You name it, Stefanie heeft eraan gedacht.
    Binnenkomen bij de Vleugelfabriek is je thuis voelen, op je gemak gaan zitten en iets drinken. Aanschuiven aan tafel bij vrienden. En er is damn good coffee! 

    foto van Bert Huysentruyt

  2. Nowme
    Bestaat ondertussen een goeie 8 maanden. En het blijft een verborgen parel in de stad, op een boogscheut van de markt. Misschien even je schroom overwinnen om in de etalage te gaan zitten, maar het is het waard!
    Nowme is de plek waar je moet zijn als je nood hebt aan wat Me-time. Om te niksen, of te lezen, of zelfs om te werken. Alles kan hier. Barista Julie legt je met veel plezier uit welke koffie je best eens uittest. En er is taart van Madam Bakster. En er is damn good coffee! 

  3. Creme de la crema
    Je zou het kunnen een hipster plekje noemen, maar dat is nogal oneerbiedig. Het interieur is er volledig mijn ding, veel wit en licht hout. Er is een uitgebreide koffie- en theekaart. En je kan er ook lekker lunchen. Het ideale plekje om je even op het gemak terug te trekken. Misschien het minst ‘kindvriendelijke’ plekje uit dit lijstje, maar soms wil je wel eens een momentje zonder kinderen. Allez, ik toch. #sorrynotsorry
    De zaak heeft een ijzersterke reputatie, de eigenaar is een echte koffie expert. Er is dus damn good coffee!

     

  4. ARhus
    Onze bib, ik bedoel Kenniscentrum. De ideale werkplek. Ook perfect om met de kinderen te komen. Vroeger was er een café bij. Momenteel zijn ze het café aan het verbouwen en uitbreiden naar een volledige verdieping. De opening is ergens in september voorzien, dacht ik. Strikt genomen hoort dit nog niet thuis in mijn lijstje, maar ik ben er zeker van dat dit volledig terecht zal blijken. En ik hoop alleszins op damn good coffee!

 

 

2 maanden vakantie met 2 dochters

 

De vakantie. Dat duurt hier twee volle maanden. En dat is fijn, want ik heb geen probleem om opvang te regelen voor mijn dochters. Maar dat is ook lang, believe me!

In de loop der jaren heb ik geleerd dat ik best enkele dingen inplan om die twee lange maanden te doorbreken. Elke dag chillen is gewoon niet denkbaar. Dus doen we kleine uitstapjes, nodigen we vrienden uit, doen we aan Bijspelen, doen de kindjes af en toe een dagkampje.

Deze zomer kochten we ook voor het eerst een ‘deftig’ zwembad. Eentje met goede afmetingen, zonder dat er iets van opblazen bij komt kijken, want dat overleeft hier nooit langer dan één zomer. We zorgden ook nog voor een upgrade van het filtersysteem, waardoor we nu nog steeds helder water hebben in het zwembad. Money well spent!

En een reis dit jaar?
Wel, het vage plan voor deze zomer was Canada. Daar woont mijn broer met zijn vrouw en kind. 4 jaar geleden hebben we daar een groot stuk van onze zomervakantie doorgebracht. Een zalige zomer, waar we nog vaak aan terugdenken. Fijn om eindelijk eens zelf te zien hoe ze daar wonen, eens proeven van de Canadese cultuur en heel veel mooie natuur. Maar toen waren de dochters nog maar 6 en 4, en zaten we toen af en toe met de handen in het haar wat de jongste betreft. Koppige fase is een understatement.
Zodus, we hadden geld gespaard (dank u belastingendienst en dank u YNAB) en we waren al stilletjes aan het dromen van Canada. Tot de boiler de geest gaf. En al onze gespaarde centen daar naartoe gingen. Hoera voor verwarming en warm water in de winter! Wel een dikke streep door onze reisplannen.

We gingen dus thuisblijven. Of misschien een last-minute? Een weekje weg, en niet te ver. AirBNB to the rescue!
We hebben dus een super weekje achter de rug. Onze reis ging naar La-Bernerie-en-Retz in Frankrijk. Een goeie 7 uren rijden, dus voor ons betekent dat met een tussenstop. Want twee dochters zo lang bij elkaar op de achterbank, dat geeft soms vonken! We rijden eigenlijk liever niet langer dan 2 uur aaneen. Een korte eet- of plaspauze om de 2 uur is geen overbodige luxe. Hungry kids are annoying kids!

Onze eerste overnachting tussendoor in Avaray was… bizar. Mooi huisje, proper en verzorgd. Heel goede prijs. Heel vriendelijke mensen. Prachtige tuin. Met uitzicht op twee koeltorens van de plaatselijke kerncentrale. Als ik zou kunnen mikken, ik kon er een steentje tegen gegooid hebben van op ons terras. Ik had het wel consequent over ‘fabriek’ als de dochters erbij waren, want ik wou niet het risico lopen dat mijn oudste dochter bang zou worden.
Wat hebben we bijgeleerd?
1. Koeltorens maken lawaai! De hele tijd een constant gezoem op de achtergrond.
2. If it seems too good to be true, it sometimes is. 
3. Altijd nog even de locatie dubbel checken via Google Maps voor je boekt. Voor één nachtje was het perfect ok, maar een hele week bij de kerncentrale kamperen zou ik toch niet zien zitten. Ik weet het, #notinmybackyard en al. En hypocriet, want ik gebruik zelf ook wel elektriciteit. Maar ja, it is what it is.

Daarna reden we verder zuidwaarts naar La-Bernerie-en-Retz. Naar een huisje met de naam ‘maison au bord de la mer‘. Klein korreltje zout, want we moesten nog een kwartiertje wandelen naar de zee. Maar echt zalig! Het perfecte familiehuisje. Drie slaapkamers, twee badkamers, living, afgesloten tuin en goed uitgeruste keuken. En een tuinhuis vol met fietsen, strandspeelgoed en een super-de-luxe- BBQ op gas. Op wandelafstand was de zee, en daarnaast ook een stukje afgesloten baai, waardoor de kinderen heel fijn konden zwemmen en spelen in het water zonder angst voor de stroming. Het was super! We spendeerden heel wat tijd aan zee, gingen lekker eten, kookten, deden van picknick en gingen op daguitstap naar het prachtige Nantes. Er kwam ook een dagje Pornic aan te pas, waar ik kennismaakte met een echt rotsstrand. Zowel Aiko als ik lieten er enkel cl bloed achter en zijn wat littekens rijker. Maar worth it!
Wat hebben we bijgeleerd?
1. Rotsstranden kunnen gevaarlijk zijn.
2. If it seems too good to be true, it sometimes isn’t! 
3. Mijn Frans trekt op niks, maar ik heb mij verstaanbaar kunnen maken. En ik ben blijven proberen, waardoor ik de taal ook wel wat ben gaan appreciëren. Move over, schoolfranstrauma!

En dan naar huis! Met een overnachting in Normandië, in Sept-Vents. Mooie route ernaartoe. Af en toe de zee gezien, heuvelachtig, mooie uitzichten. Maar het huisje was… triestig. Een ‘opgeknapte’ boerderij. Zonder noemenswaardige tuin, wel een klein tafeltje op een grindpad, dat wel. Dus technisch gezien konden we buiten zitten. Spotgoedkoop, dus misschien wel te verwachten? Anyway, ik vond vooral de geur storend. En ik heb mij er moeten over zetten om ’s avonds in dat bed te kruipen. Maar het was maar voor een nachtje. We zijn er misschien 10 u geweest. ’s Avonds gaan eten, dus laat thuis en ’s morgens vroeg vertrokken. En ook al was ik zeker dat ik met vlooien ging thuiskomen, ik heb nog steeds niks speciaals opgemerkt #dramaqueen.
Wat hebben we geleerd?
1. Als de foto’s er al een beetje twijfelachtig uitzien, dan is het in het echt nog erger. Felgroen op de zetels en op de muren, het is misschien een indicatie van wat er je te wachten staat.
2. If it seems too good to be true (op gebied van prijs), it sometimes is.
3. Zelfs goeie reviews zijn geen garantie. Maar ik ben misschien wel overgevoelig aan geuren. Maybe it’s just me. 

Voor we naar huis gingen, zijn we nog een voormiddag gaan uitwaaien en uitrusten op het strand van Ouistreham. Wat een mooi strand! En blauwe zee. De dochters vonden er ook prachtige schelpen. Spelen in de zee, zandkasteeltje bouwen en moeder die wat mocht bijslapen op haar handdoekske. Good times!

Eerlijk? De dochters hebben het echt goed gedaan samen op reis. Lange autoritten vind ik wel nog steeds niet leuk. Na een bepaalde tijd gaan ze gewoon op elkaars zenuwen werken en dat eindigt altijd in ruzie, en soms zelfs in geduw en getrek. Regelmatige stops zijn echt essentieel voor ons. Wat ook helpt is een eigen rugzakje met voorraad eten en water. Boekjes om te lezen of in te werken. En in de terugweg zijn ze uren flink geweest met tekenen in hun eigen mini Bullet Journal.

Eenmaal thuis is het jammer genoeg weer business as usual. Het kleinste meningsverschil is goed om een wereldoorlog uit te lokken. En een minuut later zitten ze zusterlijk naast elkaar te spelen. Maar dus, het sleutelwoord om de vakantie te overleven is variatie. Bij ons in elk geval. En af en toe eens kunnen de deur toetrekken achter jou en de kinders bij iemand anders achterlaten! Dat ook! 😉

Waarom ik begonnen ben met lowcarb

Een bord vol lowcarb lekkers

Lowcarb, ik had er al veel over gehoord. Vooral omdat mijn man er een tijd geleden helemaal wild van was. Hij had het boek ‘de Voedselzandloper‘ gelezen, en was verkocht. Ikke niet. Geen pasta meer eten!? Geen brood meer!? Geen suikers meer!? Zijn jullie helemaal gek geworden!?

Maar kom, David begon eraan en ik deed af en toe eens mee. Rijst en pasta werd al eens vervangen door bloemkoolrijst of courgettesliertjes. Maar dat was het zo ongeveer.

Even dit: ik was een zelfverklaarde suikerverslaafde. Het kon nooit zoet genoeg zijn voor mij. Zowel voor eten als voor drinken. Overal ging suiker in. Die ongezonde suiker werd wel steeds vaker vervangen door stevia of zero drankjes. Als het maar zoet smaakte.

Maar kijk, ik schrijf al in verleden tijd hierboven! Het is mij dus echt aan het lukken om af te kicken van alle suikers. En als ik dat kan, trust me, dan kan iedereen dat!

En voor wie het wil proberen, eventjes op een rijtje wat werkte voor mij:

  • ik ben niet iemand van de grote mededelingen. ‘Vanaf morgen eet ik geen suiker meer’, dat is nooit over mijn lippen gekomen. Ik doe het liever geleidelijk aan. Zonder er veel spel aan te maken. Gewoon op het gemakje hier en daar wat suikers en koolhydraten weglaten en zien wat er gebeurt. Ik heb ook nooit beweerd dat ik nooit meer cola zero ga drinken. Want dat zou een leugen zijn. Maar ik ben serieus aan het afbouwen. En dat is al veel!
  • Ik weet graag hoe de dingen in elkaar zitten. Waarom zijn suikers en koolhydraten zo’n dikmakers? Maar ik kan het zelf allemaal niet zo goed uitleggen. Ik verwijs heel graag naar het boek ‘Lichter’ van William Cortvriendt. Wie mij volgt op IG heeft regelmatig korte ‘snippets‘ uit zijn boek zien passeren in mijn verhaal. Aanrader eerste klas, dat boek!
  • Suikers en koolhydraten zijn een no-no, maar echte, natuurlijke vetten mogen dan weer wel! Denk kokosvet, noten, olijfolie, echte boter, volle melk, Griekse yoghurt en uiteraard avocado. Vergeet calorieën tellen. Daar doen we niet meer aan mee!
  • Geen idee wat je moet klaarmaken? Er is zoveel info te vinden! De kookboeken van Pascale Naessens zijn een goeie inspiratiebron. Haar laatste kookboek is zelfs een samenwerking met William Cortvriendt. Ook het keto-plan van Julie is een aanrader! Helemaal Keto is net een stapje te ver voor mij, maar er staan super recepten in haar boek!
  • Dit is geen dieet. Want onder een dieet versta ik: calorieën tellen, honger hebben, extra veel gaan sporten tegen uw goesting. Wij aten hier vroeger uit desserbordjes, zodat we kleinere porties zouden eten. Niet meer nodig dus, nu. We eten tot we helemaal voldaan zijn. En we eten enkel lekkere dingen. Geen light producten waar alle smaak uit is weggezogen.
  • Mijn grootste valkuil? Tussendoortjes. Ik was al zo ver om over te schakelen op gezonde tussendoortjes, bijvoorbeeld fruit en nootjes. Maar eigenlijk moet je die gewoon volledig schrappen. Drie keer per dag eten moet voldoende zijn. Voorwaarde is dan natuurlijk wel dat je eet tot je voldaan bent. En tussendoor genoeg drinken.
    Ik vind dit het moeilijkste, tbh. Want ik eet eigenlijk geen snacks omdat ik honger heb, maar omdat ik een vervelend werkje aan het doen ben (verbeteren), het zo gewoon ben (de pauzes op school), anderen zie eten, collega’s trakteren omdat ze jarig zijn… Voor mij is het dus een heel goed idee dat ik hiermee begonnen ben tijdens de grote vakantie. Met een beetje geluk ben ik mijn ‘snackgewoonte’ volledig afgeleerd tegen september!
  • Ik werd eigenlijk vooral getriggerd door Bert om over te schakelen op lowcarb. Hij kon er zo smakelijk over vertellen. Hij post hier heerlijke lowcarb recepten. En we mochten ook al eens gaan proeven bij hem thuis. Plus… Hij is ondertussen waanzinnig veel afgevallen op enkele maanden tijd! De laatste tussenstand was -35 kg op 6 maanden tijd, dacht ik. Wil ik ook zoiets bereiken? Tuurlijk niet! Er zou niet veel meer overschieten… Ik hoop vooral van een aantal lichamelijke klachten af te geraken. Mijn onverklaarbare opstoten van netelroos, het verschrikkelijk ambetante ibs, de migraine en hoge bloeddruk. Het boek belooft in elk geval beterschap als ik deze levensstijl volg. En eerlijk, een kilo of 5 mag er wel af. En graag blijvend!
  • Doe het alleen als je er zelf van overtuigd bent. Als je er niet voor de volle 100% achter staat of het nut van inziet, hou je het volgens mij niet vol. Want er komt wel wat bij kijken. Je gaat eigenlijk op een volledig andere manier nadenken over eten. En dat lukt volgens mij niet als de juiste motivatie er niet is.
    Samen met het gezin lowcarb eten, maakt het wel een stuk makkelijker. Maar doe het niet om iemand anders te plezieren, doe het enkel als jij ervan overtuigd bent dat je het wil proberen!

Zin om er ook aan te beginnen? You can do it! En volgens William Cortvriendt kan je zo 100 worden!

Waarom ik nooit een #influencer zal zijn

De dochters voor de Instax muur.

Er was onlangs die invitatie in mijn mailbox. Of ik met mijn kinderen naar de Kidsday wou komen in Technopolis? Kidsday, ofte Pressday met allemaal producten voor kinderen.

Ik had totaal geen idee wat ik daarvan mocht verwachten, maar kijk, dat was in Technopolis, dus dat deed mij overstag gaan.

Wat heb ik eruit geleerd?

  1. Pressdays zijn niks voor mij. Producten leren kennen, allemaal goed en wel. Contacten leggen met die merken om een soort samenwerking te regelen? So not my thing.
  2. Een uitnodiging krijgen voor een event in Technopolis, betekent niet noodzakelijk dat dit echt in Technopolis is. Het kan al eens in een zaaltje zijn van Technopolis. Waardoor uw kinderen eerst wel ontgoocheld zijn, want van al die coole proefjes waar moeder al de hele week enthousiast loopt over te doen, daar is geen spoor van.
  3. Als je uw kinderen belooft dat je naar Technopolis gaat om toffe dingen te doen, dan doe je dat. Ook als blijkt dat het niet bij het event hoort. Op dat soort beloftes kom je niet terug.
  4. Decathlon heeft heel toffe producten. De dochters begonnen direct te spelen met pijl en boog en een of ander gooispelletje. #geenreclame
  5. Instax camera’s zijn zo leuk. Ik kocht er onlangs zelf eentje. #geenreclame.
    En op de Kidsday kregen de dochters een paar gadgets. Denk aan magneetjes, stickers etc. #reclame, of zoals ik onlangs afsprak met Bert #vanhettem. (West-Vlaams om aan te duiden dat je iets gekregen hebt)
  6. De invitatie voor de Kidsday kwam van WalkieTalkie. Het was waarschijnlijk mijn laatste invitatie voor zoiets. Ik ben nu eenmaal minder enthousiast over de namiddag dan de meeste bloggers waarvan ik die dag foto’s tegenkwam in hun stories op Instagram.  Dus het zou heel goed kunnen dat het bij deze ene invitatie blijft. En dat is misschien ook wel ok.
    Niet dat ik geen events wil doen, maar ik heb toch liever het soort dingen waar ik zelf naartoe zou gaan. Bijvoorbeeld een expo of zo.
  7. Een #influencer zal ik nooit worden. En gelukkig maar, er zijn er al genoeg. Het lijkt mij dat je daar heel wat energie moet insteken. En dat je dan toch voor een stuk vast zit aan de ‘leverancier’.
  8. Ik vind heel die #ad of #reclame regelgeving best wel een goed idee. Ok, hier en daar zaten er wat rare dingen in dat voorstel. Maar ik ben een grote voorstander van transparantie. En als je blog of instapic en comment oprecht zijn, dan komt dat wel zo over, ook als daar toevallig #vanhettem op staat.
  9. Lang in de file staan, ik word daar pissig van. Elke dag lang in de file staan, ik zou daar dus permanent pissig van worden.
  10. Nee zeggen tegen een stukje chocoladetaart is f**ing moeilijk, jong!
  11. Achteraf spijt hebben dat je dat stuk chocoladetaart opgegeten hebt is redelijk voorspelbaar. Maar daarom niet minder waar.
  12. Mijn kinders zijn fan van Technopolis! Ondanks dat mijn oudste na 5 minuten al haar hoofd superhard stootte aan één van de proefopstellingen en de rest van het bezoek met 3 ijszakken moest rondlopen. Maar het enthousiasme kwam al snel terug. We kregen ze daar bijna niet meer weg. Fun verzekerd. Als je er nog niet bent geweest, zeker eens doen. Volgens mij is er geen enkel kind dat het daar niet de max vindt! En de ouders kunnen er ook lekker meedoen.

Leuke dag, gasten, leuke dag. Dat er nog zulke mogen volgen.
Maar de terugrit dan graag zonder file en zonder zeurende kinders.

Bloghop – the end

Gelopen in mei

Ik kan er nog niet direct met mijn verstand bij, maar mei is al voorbij. Het is al juni, gasten. Juni… When did that happen!?

Juni betekent voor de leerkrachten onder ons: nog een laatste serieuze duw voor we aan onze twee maanden luilekkervakantie beginnen. What a life! 

Mei stond hier in het teken van de bloghop van Nina. Ik mocht mezelf voorstellen aan nieuwe lezers en ik zorgde ook voor een give-away. Dat werden natuurlijk juwelen met een tekst naar keuze.
De schiftingsvraag ging over hoe vaak ik zou gaan lopen in mei. Toevallig heb ik net enkele weken geleden weer ‘de klik’ gemaakt, en heb ik beslist dat ik elke week twee keer wil gaan lopen. Dus ik kwam op het einde van de maand uit op 6 keer lopen!

En zo heb ik twee winnaars voor de bloghop… Carmen en Pieter, jullie zaten er allebei boenk op! Stuur mij een mailtje naar info@mooiding.be en dan spreken we daar verder af!

 

#teachersgonnateach

Grammar – ik geef het met mijn ogen dicht 😉

Vorig weekend ging ik op zoek naar een spuitbus deo. Niet voor mezelf, maar voor één van mijn leerlingen. Nee, dat behoort eigenlijk niet tot mijn normale takenpakket. Nee, het gaat ook zeker niet over een leerling die een geurprobleem heeft. Maar toch was het nogal dringend.

Ik had namelijk vrijdag bijna haar volledige spuitbus leeggespoten in mijn klaslokaal. Nee, niet omdat het daar zo hard stonk. Nee, ook niet omdat ik zelf mijn deo vergeten was ’s morgens. Maar wel omdat ik soms nogal lomp kan zijn.

Ik was dus Engels aan het geven. Grammar. Call me crazy, maar ik geef dat dus kweeniehoegraag. Ik vind het oprecht leuk om die regeltjes uit te leggen en in een duidelijk schema te gieten en te zien in de ogen van de leerlingen dat ze mee zijn met de uitleg. Ik geef sowieso heel graag les, maar als ik grammar mag geven, dat zit er altijd nog dat beetje extra vuur in mij.

Zodus, nen helen uitleg over modal verbs vrijdag. Love it! En mijn leerlingen ook. Allez, dat wil ik graag geloven. Enfin, ik schrijf dus heel de rechterflap van het whiteboard vol met mijn blauwe bordstift. Die wel wat beter schreef dan normaal, precies. Want eigenlijk, zo’n whiteboard met stift, ik ben geen fan. Geef mij maar gewoon een krijtbord. Of een beamer, dat is ook altijd goed. Maar daar is het dus een whiteboard.

2/3 van mijn uitleg stond aan bord, de leerlingen waren mee, ik was enthousiast. Alles zat mee. En toen schreef ik een klein foutje en wou ik dat wegvegen met mijn vinger. Niks. Helemaal niks gebeurt er. Die letter blijft gewoon koppig staan. Ik snap het niet. O.M.G. Ik snap het plots. In mijn hand zit namelijk mijn blauwe alcoholstift. Die zo goed schrijft. Ook op een whiteboard dus. Maar uitvegen lukt net iets moeilijker. Of helemaal niet.

Enter mijn mini flesje deo. Ik heb bijna altijd een goed gevulde handtas bij. Pillekes, pleisters, zalfkes, deo. You name it, it’s in my bag. De deo werd dus bovengehaald om de alcoholstift te verwijderen. En dat trucje werkt echt. Beetje spuiten, wrijven met een droog doekje, en het is weg. Wel stom dat mijn bord helemaal vol stond en ik maar zo’n mini deo flesje had zitten.

Enter de deo van een van mijn leerlingen. Die het spul bijna volledig leeg moest spuiten op het bord. En ons bijna allemaal vergaste in the proces. Vandaar dus mijn zoektocht naar de deo vorige zaterdag. Haar merk heb ik niet gevonden, maar ze vond het wel lekker ruiken.

Veel kans dat dit een reeks wordt. Aangezien ik nogal vaak lompe dingen doe of zeg in de klas…

 

Deze maand doe ik mee aan een bloghop. Heel de maand kan je hier nog deelnemen aan de wedstrijd die erbij hoort. En zo verder hoppen naar andere bloggers.