Mijn week in nummers

Maria waakt over onze gastjes…

 

Het is alweer een tijdje geleden, maar hier nog eens een ‘week in nummers’…

5

Het was bijna twee weken geleden, maar donderdag ging ik nog eens 5 km gaan lopen. Ik ben een klein beetje doodgegaan, maar heb er vooral veel deugd van gehad. Meer van dat! Ook al is september zo druk, dat ik niet goed weet wanneer ik dat precies moet inplannen…

305

Die (bijna) 5 km lopen, daarmee verbrand je dus maar 305 kcal. Say what!? Dat is dus niks, hé! Ik mag dus niet zorgeloos frietjes gaan eten of zo… Ik loop dan wel niet (enkel) om kcal te verbranden, maar ik vind dat er tegenover al dat zweten en afzien toch wel iets meer kcal mogen staan, zulle! Bij wie moet ik daarvoor zijn?

1

Onlangs kocht ik mijn allereerste snelkookpan. Ik was daar precies wel een beetje bang van. Koken onder hoge druk, het klinkt niet zo ‘ontspannen’. Maar kijk, woensdag eindelijk voor het eerst mijn nieuw ding in gebruik genomen. Stoofvlees! Op een goed halfuur is dat dus klaar. Eerst even de handleiding doorgenomen. Beetje moeten slikken toen er stond dat de nieuwe generatie snelkookpannen niet meer kunnen ontploffen (maar enfin zeg, ik vond dat dus allesbehalve bemoedigend). Beetje stress toen ik dat ding ‘trapsgewijs’ moest ‘ontluchten’. Het belangrijkste: we aten gisteren heel lekker en mals stoofvlees, ik heb mij niet verbrand aan de stoom, en mijn pan is niet ontploft! Driewerf hoera!!!!

2

Vrijdag ging ik voor de tweede keer naar de camping bij ons op school. Wij hebben enkel leerlingen van de tweede en derde graad bij ons, de eerste graad zit op een andere locatie. Dit betekent dat de ‘derdekes’ helemaal nieuw zijn. Ze kennen de locatie nog niet, kennen de leerkrachten nog niet en vaak kennen ze ook elkaar nog niet. Vandaar de (vrijwillige) camping voor derdejaars eind september. En dat betekent spelletjes, BBQ, griezelspel en veel boefen. Ik zag zakken chips en snoep passeren, en cola werd gewoon rechtstreeks uit de 2-liter-fles gedronken. Veel zullen ze niet geslapen hebben, maar wat geeft dat op die leeftijd? Ikzelf ben braaf naar huis gaan slapen, ik kan mijn eigen warme bedje toch niet meer missen. Trouwens, die dochters van mij halen mij ’s morgen om 7 uur uit mijn bed. Zware nacht of niet…

 

fake it ‘til you make it

Het grootste bewijs dat ik volwassen ben: die twee dochters!

Soms betrap ik mezelf erop dat ik volwassen ben. Al vind ik dat eigenlijk echt zot.

In mijn hoofd ben ik namelijk nog altijd 16 of zo.  Maar dat klopt al (heel) lang niet meer. Want ik doe dingen die een 16-jarige écht niet doet. En dan ben ik toch wel eventjes verbaasd. Voorbeeldjes nodig? Allez dan.

  • Ik zit in de auto. In de file in de winkelstraat. Ik zie mezelf in de reflectie van een winkelraam. Shit! Ik rij met de auto. Ik kan dat echt! Ik heb zelfs een eigen auto!
    Mind. Blown. 
  • Ik sta te kuisen in mijn huis. ik heb een huis! Ik ben aan het kuisen!
    En dan denk ik dat het toch allemaal zo ‘fake’ is. Ik weet toch helemaal niet hoe je moet kuisen!? En hoe vaak je moet kuisen? En welke productjes je het best gebruikt voor welk werkje in huis? Ik ben toch maar gewoon ‘huisje aan het spelen’?
  • En dan. Het allergrootste OMG-moment… Ik heb twee kinderen. Twee dochters.
    En die denken precies dat ik al heel mijn leven mama ben. Dat ik 100% zeker ben van alles wat ik zeg. Dat ik op alles een antwoord heb. Dat ik weet hoe ik hen het beste moet opvoeden. Terwijl ik eigenlijk gewoon maar iets probeer…
    Maar, ik doe mijn best. And I’ll fake it ‘til I make it… Ooit ben ik écht volwassen. Denk ik.

Uitstelgedrag. En yoga. Not!

Bijna yoga…

The Perfect Blog Challenge. Week drie al. Week twee gemist hier? Ha, ik ook. Want de opdracht was: doe elke dag yoga. En dat is hier niet simpel.

Niet omdat ik een vent in huis heb die werkt in een ‘school voor yoga en zelfontwikkeling‘.
Ook niet omdat diezelfde vent vroeger yogales gaf.
Ook niet omdat die vent (de mijne dus) elke dag mediteert.
En al zeker niet omdat mijn vent elke week op dinsdagavond meditatieles geeft in Roeselare.
Het ligt dus niet aan hem. Dan zal het wel aan mij liggen, zeker?

Yoga, ik heb het nog gedaan hoor. Heeeeel lang geleden ging ik zelfs met mijn broer naar de yogales in Kortrijk. Wekelijks. Jaren later probeerde ik het nog eens met de echtgenoot. Wekelijkse yogalessen. En, echt waar, ik werd daar soms heel erg zenuwachtig van. Ik heb nogal graag dat de dingen vooruit gaan, I guess… Yoga en ik, het wordt nooit wat, denk ik dan.

Maar kom, niet getreurd, de voorbije week ging ik de volgende uitdaging wel aan. Uitstelgedrag aanpakken. I am the queen of uitstelgedrag! Dingen die ik echt niet graag doe, kan ik weken tot zelfs maanden laten liggen. En mij er ondertussen wel in opjagen omdat ik het moet doen, maar eerst 101 andere dingen doen, tot er geen tijd meer is om aan dat ene werkje te beginnen.

Mijn uitstel-top-3?

  1. Verbeteren. Seriously. Ik hou zo van mijn job. Maar verbeteren, IK HAAT HET. Echt. Diepe, hartsgrondige haat. Eigenlijk spendeer ik meer energie aan het haten van het verbeteren dan dat ik besteed aan het verbeteren zelf…
  2. Back-ups nemen. Ik weet heel goed waarom het moet. Al met scha en schande ondervonden. En toch hé. Volgende week doe ik het wel. Of anders volgende maand. Want het zou al heel toevallig zijn als mijn laptop nu zou crashen…
  3. Telefoneren. Ik ben een social media fan. Instagram, FB, Whatsapp… Allemaal top! My smartphone is my friend. Zolang ik maar niet zelf iemand moet opbellen. Want daar heb ik echt geen zin in. En het is vreemd, want het gaat meestal om gesprekken met mensen die ik graag zie en waar ik graag mee babbel, maar ik doe het gewoon niet zo graag via de telefoon. Alhoewel ik er soms wel uren mee aan de lijn hang en het echt tof vind. Het is iets raars, ik versta het zelf eigenlijk niet zo goed…

Wat heb ik dan deze week zoal aangepakt, hoor ik u denken?

  1. Ik zette de foto’s van 2014 en 2015 die daar ergens in die Google-cloud zweven en mijn Google-account helemaal laten vol lopen over op mijn laptop. 2016 en de eerste helft van 2017 moet ik ook nog eens doen. Maar nu krijg ik in elk geval al geen berichten meer dat mijn Google-Drive bijna vol staat. Score!
  2. Ik maakte een back-up van die foto’s op mijn externe harddisk. Hoera!
  3. Ik haalde mijn schoolagenda van vorig schooljaar op van Smartschool en zette die op mijn laptop.
  4. Ik ging weer eens de volle 5 km gaan lopen. En dat was al eventjes geleden.
  5. Ik ging gaan zwemmen! Want ik moet echt weer meer gaan bewegen. Of wat minder eten, dat is misschien ook een oplossing?
  6. Ik heb vorige week uuuuuuuuren gestreken. Echt waar. En waarom? Kan iemand mij dat eens komen uitleggen? What’s the point!? Die kinderen van mij laten dat ofwel gewoon in de wasmand zitten en rommelen er dan in op zoek naar een outfit, of ze proppen het in hun kast. Ongestreken is het nieuwe zwart, willen we dat afspreken?
  7. Ik keek ‘Downton Abbey‘ uit. Ik wist dat het einde er zat aan te komen en had daar echt geen zin in. Dus ik heb weken bijna niet gekeken. Want ik wou dat het bleef duren. Maar nu heb ik het dus toch uit. Content, want het was echt schoon. En toch een beetje triest dat ik hen nu nooit meer ga zien…

Zodus, al bij al een geslaagde challenge, vond ik zelf. Ik deed niet strikt elke dag iets, maar ik kom wel aan 7 dingen. Speekselmedaille!

En de uitdaging voor volgende week? Tsjah… Iets opgeven van eten of drinken waar je te veel van eet of drinkt. Dan heb ik eigenlijk maar twee keuzes: een weekje zonder cola zero of een weekje zonder suiker. Optie 2 overleef ik niet, de ontwenningsverschijnselen zouden extreem zijn. En optie 1, daar heb ik gewoon echt geen zin in. Echt niet. Nope. Never gonna happen.
Ik denk er dus nog even over na…

 

Perfect?

Een Blogchallenge, begot! Daar hou ik mij deze vakantie mee bezig.

Die Perfect?-blogchallenge werd in het leven geroepen door Miss Pixie. In het kort gezegd: elke week krijgen we een uitdaging die loopt van maandag tot en met zondag. En op zondag bloggen we erover.
Hoe die eerste week ging? Awel, we zijn vandaag al woensdag en nu pas verschijnt de blog…

Week 1: mins game, maar dan in het mini

Je hebt er misschien hier al over gelezen. Of je hoorde al van Marie Kondo. Minimalisme is in. Downsizen en consuminderen, dat moeten we nu met z’n allen doen.
Marie Kondo, echt niks voor mij… Ik heb het geprobeerd, I swear. Het boek beginnen lezen, en al hé. Maar nee, niet mijn ding. Nog zoiets: een Capsule wardrobe. PLEASE, ik wil wel meer dan 2 broeken en 3 t-shirts hé.

Maar kom, die mins game, dat wou ik wel eens proberen. Want echt, wij hebben veel te veel gerief. Ik begon dus vol goede moed.
Het idee is: we hebben allemaal te veel gerief en moeten er een gedacht van maken om dingen die we niet meer gebruiken weg te doen. Op dag 1 doe je 1 ding weg, op dag 2 doe je 2 dingen weg, op dag 3 doe je 3 dingen weg, enzovoort. Normaal hou je dat een maand vol, en dan heb je dus veel dingen weggedaan. In deze miniversie moest ik maar een weekje volhouden, dus dat zou wel lukken. Dacht ik…

Even een overzichtje van wat er vertrok en naar waar:

Dag 1: een oude pepermolen. Die eigenlijk al lang niet meer werkt, maar waarvan ik dacht dat die misschien ooit nog van pas zou komen. Maar hij werkt dus niet meer. Dus dan komt dat nooit meer van pas, bedacht ik plots. Item 1 richting vuilnisbak.

Dag 2: mijn eigen kleerkast uitgemest!! En twee vuilniszakken vol oude kleren ertussenuit gehaald. Best wel trots op mezelf. Twee zakken, maar zeker goed voor 50 items. Score! Die gaan naar de Kringwinkel. Wie weet is er iemand nog op zoek naar een rood T-shirtje met lange mouwen en drukknoopjes. Of naar een zwart hemdje met kleine blauwe sterretjes. You never know. 

Dag 3: drie dozen om de koelkast wat overzichtelijker te stapelen. Mooi fris blauw kleurke. Ik werd content iedere keer ik de frigo opendeed. Alleen spijtig dat de schappen van onze koelkast blijkbaar wat korter zijn dan standaard en ik de deur elke keer een extra duwke moest geven om dicht te blijven. 3 items die mochten verhuizen naar de frigo van mijn ouders.

Dag 4: geen vier items, maar wel 1 groot ding, de oude autostoel van Aiko. Doorgegeven aan een vriendin, dus weer twee mensen content.

Dag 5: de speelgoedkast van de dochters uitgeruimd. Alle gezelschapsspelletjes die te makkelijk waren of die ze beu gespeeld waren, en alle ‘simpele’ puzzels werden eruit gehaald en gaan richting Bijspelerij. Ik heb ze niet geteld, maar het zijn zeker 10 items. En daar zullen heel wat kindjes mee spelen deze zomer.

En dan, niks meer…

Wat heb ik geleerd uit dit experiment?

  1. Ik kon dat spelleke geen 7 dagen volhouden!? Komaan zeg, Rommens!
  2. Ik heb toch redelijk veel gerief uit mijn huis gekregen. Minimalism, here I come!
  3. Euhm… De vuilniszakken vol kleren en spelletjes voor de Bijspelerij zijn nog niet op hun nieuwe locatie geraakt… De spelletjes zitten al in de koffer en worden donderdag of vrijdag geleverd. De zakken staan nog steeds in de weg in de slaapkamer…
  4. Het zijn solden. Echt waar hé. Ik kocht ondertussen nieuwe kleren en nieuwe schoenen… Dat minimalisme, het is echt niks voor mij!

 

Belly Dance

Mooiste foto van mij OOIT – foto Luc Depreitere

Ik heb het hier al vaak gehad over de dingen waar ik zot van ben. Mijn gezin, vrienden, werk, eten, Roeselare, mijn BuJo, handletteren, Femma, Instameetjes, …

Ik heb het volgens mij nog niet veel gehad over buikdansen. Nochtans, het is zeker een blogpost waard. Hou u vast, die komt er nu aan!

Eventjes kaderen… Ik begon met buikdansen in een ver verleden. Ik kan niet meer zeggen wanneer precies, ik weet enkel dat ik toen geen kinderen had en dat de lessen van Aïcha nog in het JOC in Kortrijk waren. Het jaar erop verhuisde ze naar Harelbeke, en ik volgde netjes.
Ook al woonden we toen in Sint-Denijs (Zwevegem) en was dat eigenlijk een beetje ver.
Op zaterdag was ik al gauw een uurtje onderweg voor een les van iets meer dan een uur. Maar hey, ik had nog geen kinderen! Ik deed op zaterdagvoormiddag gewoon nog waar ik zelf zin in had!

Enter mijn eerste zwangerschap. Die ervoor zorgde dat ik buikdanseres-af was. Ik was even aan mijn zetel gekluisterd, maar uiteindelijk kwam alles goed.
Daar kwam ook een verhuis naar Roeselare bij kijken (yay) en weer wat buikdanskriebels. Hier in Roeselare volgde ik een jaartje les bij Queenie.
Enter mijn tweede zwangerschap. En ook nu weer twee maanden platte rust, maar met een gezonde baby als resultaat.

Enter Kevin Bacon! Ooit gehoord van ‘six degrees of Kevin Bacon‘? Waarin gesteld wordt dat je alle mensen ter wereld met elkaar kan verbinden via maximaal 6 gemeenschappelijke kennissen? True story!

In Roeselare kwam ik via de LETS terecht bij de leesclub van Femma. En daarna ook in het bestuur van de lokale Femma afdeling. Bij een super fantastische groep vriendinnen. Waarvan er twee ook wekelijks naar de buikdansles gingen. Bij Aïcha (six degrees of Kevin Bacon, komaan zeg!). En of ik geen zin had om zelf ook weer mee te gaan??

En dus gaan wij nu al twee jaar lang met z’n drietjes elke donderdag naar Harelbeke bij Aïcha. We volgen er meteen twee cursussen na elkaar, goed voor zo’n tweeënhalf uur buikdanspret. Samen met een hele diverse groep andere vrouwen. We zijn slank of minder slank, jong of minder jong, lenig of minder lenig, maar dat doet er allemaal niet toe! We amuseren ons. We genieten. We maken vrienden. We troosten elkaar. We lachen. We stralen.  Elke week opnieuw.

En op het einde van elk schooljaar, komt hét topmoment. De buikdansshow. Shimmy & shake. Want dat doen we, de hele avond! We mogen onze choreo komen tonen op het podium en krijgen er nog een mega-show bovenop van Aïcha. Het hoogtepunt van ons buikdansjaar! Graag uw applaus voor Aïcha!

Maar kijk, A picture says more than a thousand words… 

Belly Dance Fun! – foto Luc Depreitere

More Belly Dance fun! – foto Luc Depreitere

Alleen maar hartjes voor Aïcha! – foto Luc Depreitere

 

Bullet journal, I love you

bujo 04

Lijstjes, notaboekjes, schriftjes…
Een schriftje in de schooltas om allerlei dingen bij te houden voor school. Eentje in de laptoptas voor als ik op papier notities wil nemen tijdens een vergadering. Een schriftje voor thuis. Nog eentje op mijn bureau. En dan nog 3 verschillende to-do-lijstjes. Herkenbaar?

Move over, lijstjeschaos. Welkom, bullet journal!

Je hebt er waarschijnlijk al veel over gehoord. Ik hoorde er voor het eerst over bij Miss Pixie, laaaang geleden (pionier). Daarna schreef Kelly Deriemaecker erover voor De Standaard Magazine, dan op haar blog, en binnenkort is er haar handleiding voor wie er zelf wil aan beginnen!

Ik zou kunnen uitleggen hoe het precies werkt, maar daarvoor bekijk je eigenlijk best gewoon dit filmpje.

Dan hou ik het maar op uitleggen waarom ik zo’n voorstander ben van dit systeem! Hou je klaar, want het wordt een hele opsomming!

  • Eén boekje. En daarin komt alles. Kalenders. Goeie quotes. Onderwerpen waarover ik nog wil bloggen. Boeken die ik las en welke score ik die gaf. Plekjes waar ik graag eens iets wil gaan eten of drinken. Series of films die mij worden aangeraden. Dingen die ik zeker wil onthouden van bijscholingen of vergaderingen. Overzichtjes van het eten dat ik maak voor feestjes… En to-do’s. Veel to-do’s.
  • De inhoudstafel vooraan. Zo simpel, en toch zo geniaal! Ik moet nooit meer mijn boekje doorbladeren op zoek naar die ene goeie quote waarvan ik zeker was dat die ergens bovenaan links stond, maar die dan toch op de rechterpagina in het midden blijkt te staan. Ik kijk nu gewoon op mijn index en zie meteen waar ik moet gaan zoeken. Heaven!
  • De jaarkalender (of future log) vooraan. Per maand zet ik er mijn afspraken in en ook to-do’s die gelinkt zijn aan die maand (ik geef een voorbeeldje: afspraak maken bij de tandarts voor de jaarlijkse controle). Bij het begin van elke nieuwe maand bekijk ik het even en neem ik de dingen over, op het einde van de maand grijp ik er ook even naar terug om te zien of alles afgewerkt is.
  • Het migreren, doorschuiven etc. Zalig vind ik dat. De to-do’s overlopen en zien wat je moet ‘verhuizen’. Pijltje naar links als je het vooraan in het jaaroverzicht aan een maand wil koppelen, pijltje naar rechts als je het bijvoorbeeld gewoon verhuist naar volgende week.
  • Het gevoel van rust in mijn hoofd als mijn week op zondagavond ‘geregeld’ is. Onbetaalbaar. Trust me. Zelfs bij hele drukke weken zorgt dit ervoor dat ik het overzicht blijf behouden.
  • Het overlopen van de to-do’s op het einde van de week. En dan afwegen: is dit echt van belang? Zo van belang dat ik het ga doorschuiven naar een andere week of maand? En het dus nog eens moet opschrijven? Het zorgt er wel voor dat ik niet zomaar lukraak mijn to-do’s opstel, maar er echt over nadenk.
  • Het combineert perfect met onze digitale agenda. Want ja, we leven in de 21e eeuw, dus ik hou mijn agenda eigenlijk digitaal bij. Concreet betekent dit voor mij dat ik enkel werk met weekkalenders in mijn bullet journal en geen maandkalenders maak bij de start van elke nieuwe maand. Tijdens het weekend overloop ik de komende week op onze online agenda. De dingen die van belang zijn voor mij en ons gezin neem ik over in mijn weekoverzicht. En zo overloop ik dus nog eens alle afspraken, waardoor de kans heel klein is dat ik een afspraak vergeet (tenzij ik die natuurlijk gewoonweg op de verkeerde datum in mijn agenda heb gezet).
  • Ik oefen mijn handletteren en doodling skills. Ik word rustig van het maken van die weekagenda’s, omdat ik zo het overzicht behoud. Maar ik word ook gewoon rustig van het schrijven zelf. En het is het ideale moment om ‘functioneel’ mijn handletteren in te oefenen. Maar: niet elke maand is even mooi als de vorige. Mei en juni zijn een beetje triestig, maar dat is omdat het zo druk is op school. En voor wie het zich afvraagt, het moet echt niet perfect zijn. #wabisabi ftw!!

En dan de vraag die iedereen mij stelt: kruipt daar niet ongelooflijk veel tijd in?
Ja en nee. Elk weekend ben ik er zeker een uurtje mee bezig om mijn planning over te nemen en alles mooi vorm te geven. Maar dat zie ik echt als een uurtje me-time, maar dan wel super efficiënte me-time! En het zorgt er echt voor dat ik tijdens de week tijd win. Want ik weet op zondag al heel goed wat er mij die week nog allemaal te wachten staat. Die rust, dat overzicht, daar offer ik met plezier een uurtje weekend aan op! En nu gij!

Hieronder nog wat foto’s, misschien krijg je er zelf ook zin in?

Bullet journal nummer 2. zelf versierd. Nog steeds heel blij mee!

Bullet journal nummer 2. zelf versierd. Nog steeds heel blij mee!

Voorbeeld van een 'weekly' of weekoverzicht.

Voorbeeld van een ‘weekly’ of weekoverzicht.

Nog een 'weekly' of weekoverzicht, maar anders.

Nog een ‘weekly’ of weekoverzicht, maar anders.

Mijn dagelijkse to-do's en afspraken.

Mijn dagelijkse to-do’s en afspraken.

Paasvakantie plannen…

Spring in de vakantie!

Spring in de vakantie!

Awel ja, ik heb alweer vakantie.
Paasvakantie. Je zou toch denken dat een mens met zoveel congé wat vaker kan bloggen…
Maar kom, ik geef hier wat paasvakantietips vandaag, dus hou u maar klaar.

  1. De waanzinnige boomhut in Fort Napoleon
    Ik had daar enkel nog maar af en toe iets van gezien in een boekenwinkel, maar nog nooit zelf iets van gelezen, wegens te oud. Ik had ze ook nog nooit gekocht voor mijn kinderen, wegens de jongste is nog te jong en de oudste is precies nog niet helemaal te vinden voor ‘dikke’ boeken.
    Kreeg ik aan het begin van de krokusvakantie een invitatie van Walkie Talkie om eens te gaan kijken naar de expo. Wij waren dat weekend vrij en gingen dus op onderzoek.
    Zalig! Mijn kinderen hebben echt genoten. Ze kregen hun eigen boekje om ter plaatse verder af te werken, voerden alle opdrachten volledig uit en vonden het een super voormiddag. En wij ook!
    Achteraf kocht ik hen allebei nog een boek. Bleek dat ik er volledig naast zat. Alhoewel Mila nog maar in het eerste leerjaar zit, geniet ze enorm van het boek. En Aiko heeft er ook al heel wat in gelezen. Zo zie je maar, moeder heeft niet altijd gelijk. Maar, ssssstt! Niet vertellen aan mijn dochters. Of mijn vent…
  2. De drakenexpo in het STAM in Gent
    Ik kan daar nog niet zoveel over vertellen, want dat staat op het programma voor morgen, donderdag. Maar ik kijk ernaar uit! Het was een idee van de meter van Aiko om eens samen te gaan kijken naar de draken, dus in elk geval zal het gezelschap al goed zijn. Mijn grootste vrees zijn echter niet de draken, maar wel het nieuwe circulatieplan in Gent… Fingers crossed dat we er geraken!
  3. Familiepark Harry Malter
    Vergane glorie. Dat is de beste omschrijving voor dit park in het Gentse. Een pretpark, van toen die nog konden overleven zonder hamburgertent. Zonder ijsjes bij elke hoek. Zonder een overdaad aan… muziek. Maar wel met hier en daar al een streepje roest. En minder spectaculaire over-de-kop-gaande dingen dan elders. Maar dat vind ik dik OK, wegens hoogtevrees.
    Je kan er ook heel wat dieren terug vinden. Het heeft iets weg van een kinderboerderij. Maar met hier en daar ook wat ‘grote beesten’. Vorige keer dat we er waren, jaren geleden, kon je nog een klein toertje doen op de rug van de dromedaris. Of was het een kameel? Ik hoop echt dat dit nu niet meer zo is, want dat beest zag er niet gelukkig uit… Die hebben natuurlijk sowieso wel triestige ogen, maar een hele dag voortdurend hetzelfde stukje afleggen met een kind op uw rug, veel blijer ga je daar niet van worden, natuurlijk.
  4. Gevleugelde stad in Ieper
    Straattheater over de hele stad, een heel weekend lang. Het weekend van 9 april, om precies te zijn. Zet het in uw agenda, kom af. Het zal u niet spijten.
    Vorig jaar gingen wij er voor het eerst heen, samen met Lieselotte van Shoutyourheartout. Een local die ons mee op sleeptouw nam. We keken onze ogen uit. En spraken meteen af voor de volgende editie. I can’t believe it’s been a year! 
  5. De Sierk
    Het staat bij ons nog niet op de planning voor de paasvakantie, but it should.
    In De Sierk is het altijd fijn! Ook nog zo’n ‘ander’ pretpark. In de letterlijke betekenis van het woord. Kinderen komen hier echt pret beleven, in circusthema. Ze kunnen kijken naar een voorstelling (niet elke dag), ze kunnen allerlei dingen uitproberen in de caravans van de circusartiesten, ze kunnen zelf circustrucjes oefenen in de grote circustent…
    Het domein zelf is eigenlijk een afgesloten parcours. Meestal doen wij eerst een toertje samen met de dochters. We bekijken alles, proberen heel wat dingen uit of supporteren. En dan installeren wij ons aan één van de tafels, en doen zij gewoon wat ze graag doen. Het terrein is niet zo groot en volledig afgesloten, waardoor je je geen zorgen hoeft te maken. Ze kunnen niet weg, kunnen niet verloren lopen en komen wel vanzelf terug als ze honger of dorst hebben. En dan lezen wij ondertussen een boekske. Of zoiets.

Komen hier eigenlijk nog leerkrachten lezen? Tip van de dag: van 1 april tot 30 april zijn het weer lerarendagen. Op vertoon van je lerarenkaart krijg je op alles uit mijn lijstje korting, behalve op nummer 4, want dat is helemaal gratis! Voor iedereen!

Werklast in het onderwijs

DS

‘Of ik eens wou bijhouden hoeveel uur ik werk per week?’ Die vraag kreeg ik eind vorig jaar via een PB op Instagram. Maar ja, gij. Want het was voor Klasse. Gelijk gestemde zielen, en al!

Ik klokte die week af op net geen 50 uren (van 60 minuten, ja hoor). Het was een beetje een rare week. Een lange bijscholing, heel wat vergaderingen, en heel wat extra werk voor Music for Life waar we toen middenin zaten. Dus ik kwam aan veel ‘allerlei’ en veel ‘administratie’, het lessen voorbereiden had ik vooral in het voorgaande weekend gedaan en het verbeterwerk werd wat uitgesteld. Dus geen standaard week, maar qua werkuren toch wel een normale week.

Het artikel werd gepubliceerd in Klasse, het tijdschrift voor leraren. Ik kreeg heel wat positieve reacties van collega’s. En ik was content. Het artikel was goed, de feedback was goed en de fotograaf had mij echt ‘schoon’ op de foto’s gekregen. Life was good.

En dan ging deze week het artikel online op de site van Klasse. En toen was er weer het debat met Crevits rond de onderwijshervormingen. Dat die leerkrachten derde graad gerust een uurke of twee meer mogen werken, want ze werken er maar 20… Ik werd gecontacteerd door een journalist van De Standaard of ze mijn verhaal mochten gebruiken. Want het artikel toonde duidelijk aan dat 20 uur lesgeven niet gelijk staat aan 20 uur werken.

Vandaag stond het artikel in De Standaard. En toen kwam ik terecht in een kleine shit-storm… Wat is Facebook plots een lelijk ding! Ik heb enkele reacties gelezen, maar ik werd er echt een beetje moedeloos van. Ik ben blijkbaar een zaag (net zoals alle leerkrachten), en ik werk ook heel inefficiënt.
Ondertussen werd het artikel al meer dan 1300 keer ‘geliked’, werd het 344 keer gedeeld en zijn er 142 reacties.
Een weekje lang een dagboek bijhouden van je werkuren, geen idee dat het zoveel haat, woede en afgunst kon opwekken…

Enfin, al een geluk dat ik mijn job graag doe. Want er wordt nogal op neergekeken. Behalve dan op al die vakantie…

Maar hey, ik heb er toch maar lekker een professionele fotoshoot aan overgehouden in mijn eigen school! Dat is toch ook al iets 😉

Renilde-Kortrijk-2

foto: Boumediene Belbachir

 

Instameet

Het is weer zover! Instameet-time!!

Ik blogde er al eens over, en ik zal dat waarschijnlijk in de toekomst nog doen. Wegens: heel plezant! Wie niet weet waar ik het over heb, lees hier ne keer. Of hier. We hebben nummer drie ook al achter de rug, maar daar heb ik blijkbaar niet over geblogd. Maar de bewijzen staan op Instagram!

Nu zaterdag 11 februari is het tijd voor onze vierde editie. Deze Instameet is een specialleke. Wat er anders is?

  • We spreken af overdag. Van 10u tot 12u. Raar, al die Instagrammers eens zien bij daglicht…
  • We spreken niet af in een of ander hip (pop-up)café in Roeselare, maar in ons Kenniscentrum ARhus (want Bib, dat mag je hier niet meer zeggen). Maar, don’t worry, daar is ook een café, op het eerste verdiep. Drie keer raden waar de Instagrammers gaan zitten…
  • Er is ook een fotowedstrijd! Foto’s met #iRSL kwamen op een lijst. Een jury van professionele fotografen zijn ondertussen de 10 beste foto’s aan het kiezen, en die worden een maand lang geëxposeerd in ARhus.
  • Kinders zijn ook welkom dit keer! I kid you not! De vrijwilligers van CoderDojo komen langs om jongens en meisjes van 7 tot en met 18 te leren programmeren. En voor de kleintjes zijn er spelletjes, boekjes en toffe hoekjes.
  • Het is niet alleen Instameet, het is ook Meet&Tweet. De Twitteraars zijn dus ook meer dan welkom. Zij nodigden Preben Ver Eecke uit, de man die er onlangs in slaagde om een privacy lek bloot te leggen bij Facebook.
  • Roeselize.me is de enige stadspodcast in België, en zaterdag kan je een live opname meemaken. Met burgemeester Kris Declercq. (Of je blijft gewoon hangen op de Instameet)
  • En er is ook een start-to-vlog sessie met Witten Vlogt en Meraki. Hupla!

Kortom, het wordt een leuk weekend hier in ARhus (ik zeg hier, want ik ben deze blogpost aan het schrijven in het ARhus café). Tot dan?

Geen zin om te lezen? Bekijk hier het filmpje, daarin leggen we het ook allemaal uit! Maar wel in het West-Vlaams. En zonder ondertitels…

Handletteren

IMG_20161229_145312

Wie mij volgt op Instagram, weet dat ik al een tijdje bezig ben met handletteren. Ik volgde geen cursus, maar ging gewoon aan de slag met een aantal boeken.

Op Bouger Bouger gaf ik een heel korte (gratis) cursus handletteren. Dat viel geweldig mee, dus besliste ik om ook echt cursussen te geven.

In december stond ik de hele maand met mijn juwelen bij Fanny’s Wonderland. Fanny’s is de koffiebar op enkele minuten stappen van mijn school. Een deel van haar pand staat leeg, en daar heeft ze in december een winkeltje ingericht, Fanny’s Wonderland.
We stonden er samen met een groepje van 14. Je kon er terecht voor het ‘andere’ geschenkje voor onder de kerstboom. En onder ons regelden we ook het openhouden van de winkel. Heel plezant!

Tijdens de kerstvakantie gaf ik in Fanny’s dus een echte workshop handletteren. Dit viel heel goed mee. Zo goed zelfs, dat ik van plan ben dit nog enkele keren te organiseren.
In december deed ik het zo: iedereen kreeg een schriftje en stiftjes om te oefenen, en ook een klein schoolbordje met krijt. We begonnen met het inoefenen van een een ‘basic’ alfabet, eerst met de eigen naam.
Na een uurtje namen we even pauze met een Fanny koffie en een stukje taart. Ik maakte brownie, vegan appeltaart en vegan perentaart. Die perentaart viel enorm in de smaak, onderaan geef ik nog eens het receptje mee.
Na de pauze was het tijd voor het ‘echte werk’. Het versieren van het schriftje en het ontwerpen van een eigen kaartje. Ik zorgde voor wat ‘inspirational quotes’ en heel wat knutselmateriaal. Leve de Hema en de Action!!

Ik wil ook nog workshops geven in Roeselare, maar ik ben nog op zoek naar de ideale locatie. Ik heb al een paar ideetjes, maar laat gerust iets van commentaar achter als je zelf nog tips hebt.

En wat denken jullie van het perfecte tijdstip voor zo’n korte cursus? ’s Avonds tijdens weekdagen? Of liever op zaterdag of zondag? En dan graag in de voormiddag of namiddag? Alle feedback welkom!

En dan nu: de perentaart! Gebaseerd op dit recept van Dorien Knockaert, maar dan veganized en makkelijker.
Nodig: 3 grote peren, geschild en gesneden – 45 g boter – wat vanille – 135 g suiker – een rol bladerdeeg
How to: Laat de boter, suiker en vanille goed warm worden in de pan – wacht tot de siroop wat begint te bruinen – vuur af en laat de siroop afkoelen – leg er de peren op – leg daarop het bladerdeeg, met wat gaatjes in geprikt – vouw het bladerdeeg naar binnen langs de randen van de pan – schuif de pan in een voorverwarmde oven van 200° – na een half uurtje is de taart klaar om uit de oven te halen – leg er een bord op en keer alles om (uitdaging: doe dit zonder een druppeltje siroop te morsen) – serveer zo of met een bolletje ijs of wat slagroom.

Ik vind de taart het lekkerst als ze nog warm is. Maar hey, that’s just me.

IMG_20161225_152846