Pecan pie

 

Pecan Pie. Of vloeibare heroïne. Zo verwijst mijn vent naar deze taart. Want je kan er niet afblijven. Je wil nog een hapje. En dan nog eentje. En dan nog een kleintje. Tot de taart helemaal op is.

Omdat die zo lekker en zo simpel te maken is, deel ik graag het receptje met jullie. Let op, het is een caloriebom! Suiker, boter, eieren en wat noten. Veel meer zit er niet in. Vandaar de verslavende smaak!

Ik haalde het receptje hier, maar paste het een klein beetje aan.

Ik gebruik kruimeldeeg uit de supermarkt om deze Pecan Pie te maken. Dat doe ik in mijn taartvorm, met een bakpapiertje bovenop om blind te bakken. Ik heb daar zo geen speciale bakbonen voor. Wel van die harde kikkererwten die over tijd waren. Je kan die dus niet meer opeten, maar wel gebruiken als bakbonen. Zo kan je het deeg wat voorbakken, zonder dat het zich helemaal opvult met lucht.
Dus: kruimeldeeg in de bakvorm, extra bakpapiertje bovenop en daar de ‘bakbonen’ op. Daarna 15 minuutjes in een oven van 200 graden.

En dan maak je de super easy vulling. Gewoon starten bovenaan in het lijstje en telkens het volgend ingrediënt toevoegen en eens goed doorroeren.

  • 3 grote eieren loskloppen
  • 120 ml ahornsiroop of agavesiroop
  • 100 gr van die donkerbruine suiker
  • 100 gr kristalsuiker
  • 60 gr gesmolten boter
  • vanille-extract volgens smaak
  • 200 gr pecannoten

Ondertussen is de bodem klaar. Als je het bovenste bakpapier voorzichtig afneemt, kan je zo de ‘bakbonen’ makkelijk in een potje gieten en de volgende keer opnieuw gebruiken. Ik gebruikte mijn afgekeurde kikkererwten zeker al 5X als bakbonen. Benieuwd hoe lang die nog dienst zullen doen…

Daarna giet je gewoon de vulling op je gebakken bodem. De oven mag ondertussen naar 180°. Na 40 tot 45 minuten haal je de perfecte pecan pie uit de oven.

Smakelijk!

 

Zondag

Soms schrijf ik al eens iets dat niet gepubliceerd geraakt. Geen idee waarom niet.
Maar kijk, vandaag publiceer ik het dan toch. Geen idee waarom wel.

Zondag…

Zonnig. Rustige kinders. Een welgzinde vent. Lekker ontbijt. Het plan was low-carb. Eitjes en avocado. Maar de chocoladekoeken en pretzels uit te oven bleken onweerstaanbaar.

Breakfast

Daarna kwam het winkelen. Winkelen op zondag, het is een gok. Soms gaat het vlot, soms voelt het alsof iedereen met opzet in mijn weg staat. Een beetje zoals The Truman Show. Vandaag: best ok. En bij thuiskomst was het huiswerk van de dochters zelfs klaar!

Dan het plan van de vent om naar zee te gaan. Maar eerst de lunch. Low-carb deze keer. Veel groentjes en een lekker stukje vlees. All is well.

En zo was ook het tripje naar de zee fijn. Via binnenwegjes naar Nieuwpoort. Daar dan wat wandelen en een ritje in de go-cart. De meiden zijn ondertussen oud genoeg om mee te trappen, dus fietsfeest voor iedereen.

Nieuwpoort by go-cart

En dan plots. Mayhem. Er stond een gigantische rij bij de ijsjes. Geen zin in. Alternatief? Naar een tearoom. Daar had de oudste dochter geen zin in. Kortom, total meltdown.

En dan volgde natuurlijk een rit naar huis met heel wat file. Nog steeds binnendoor gereden, maar dat deed iedereen blijkbaar.

Tegen alle verwachtingen iedereen op tijd in bed gekregen. Nog wat Netflix. Daarna nog wat werken voor school.

Zondag, dus. Ups and downs. En bij jou?

 

 

 

 

Zolang we maar gezond zijn

Waar ik nu zoal mee bezig ben…

 

Het is al februari, dus officieel mogen Nieuwjaarswensen niet meer. Denk ik.

Maar kijk, ik ga het toch nog doen. Maar ik hou het kort. Ik wens jullie en iedereen die jullie lief is een goeie gezondheid. That’s it. Want daar begint het mee, en al de rest volgt dan wel.

Je zag het misschien al wel opduiken op mijn insta, maar ik heb iets raars aan de hand. Al enkele jaren eigenlijk. Een hele reeks van symptomen. Van het soort waarbij je paniekerig doorverwezen wordt naar Spoed met een bloeddruk van 24/14, tot het soort waarbij je er gewoon uitziet alsof de botox injecties in je lip mislukt zijn. En nog een hele reeks symptomen tussenin.

Momenteel zijn ze bezig allerlei ziektes uit te sluiten, via heel wat testen en onderzoeken. Ik blijf gewoon werken, maar moet regelmatig een ‘ziektedag’ inlassen voor de onderzoeken. Ondertussen blijft ons gezin verder evolueren (tienerdochters in de dop, met wat extraatjes) en dat brengt ook de nodige uitdagingen met zich mee. Waardoor het momenteel allemaal wat moeilijker loopt. En ik vind dat wel kak, maar blijkbaar moet het nu even zo.

Maar dus, die gezondheid hé. Voor jullie. En hopelijk ook voor ons.

 

Time flies

Family time!

Dat er al een hele maand van 2019 voorbij is…

Een maand waarin geen tijd was voor bloggen.

Een maand waarin amper tijd was voor lezen.

Een maand waarin ontspannen en zelfzorg plots helemaal achteraan de lijst met prioriteiten bengelden.

Een maand waarin kleine zorgen plots veel grotere proporties begonnen aan te nemen.

Een maand waarbij ik steeds vaker een oplaadbeurt nodig had voor ik klaar was om voor de klas te staan.

Een maand met geen enkele workshop op de planning.

Een maand waarin afscheid genomen werd van vrienden. Soms heel bewust, soms heel geleidelijk.

Maar ook een maand waarin gelukkig wel tijd was voor afspreken met andere vrienden.

Een maand waarin veel koffie werd gedronken, heel vaak in leuk gezelschap.

Een maand waarin extra tijd werd vrijgemaakt voor het gezin, omdat het nodig was.

Een maand waarvan ik heel blij ben dat ze voorbij is. Ook al is er nog niks duidelijker geworden na deze maand, we zijn toch alweer een stapje dichter bij de lente. En dan wordt alles beter.

Toch?

Changes

#teachersgonnateach

Een aantal jaar geleden vond ik het eens nodig om dingen over mezelf te delen met jullie. Maar zie, het probleem met bloggen… Die teksten blijven daar staan, terwijl er eigenlijk al veel niet meer van klopt. Hoog tijd dus voor een update!

Wat is er onveranderd gebleven? Het huwelijk, het niet-drinken, de cola-zero-verslaving, de droomjob.

Maar kijk, ik drink ondertussen dus wel koffie hé. Ben ik dan eindelijk volwassen geworden? Dagen zonder koffie, dat bestaat hier gewoon niet meer. Ik koop nu zelfs al van die fancy zakjes koffiebonen die ik dan zelf maal. En waar ik dan koffie mee maak in mijn Aeropress. Bijna een koffiesnob, dus. Ware het niet dat ik er nog steeds niks van ken. En dat ik er in bepaalde kringen voor gekend sta dat ik geen koffie kan zetten zonder alles onder te morsen.  Maar ik kan wel heel wat lekkere koffieplekjes aanbevelen!

De suikerverslaving! Ik ben nu al enkele maanden bezig met een new way of life, namelijk lowcarb. Je kan de hele uitleg erachter hier lezen. Maar feit is dus dat ik niet meer elke dag suiker eet. Integendeel, ik eet bijna niks meer van toegevoegde suikers. Ik eet heel weinig koolhydraten en bijna geen tussendoortjes meer. Mijn zin in zoet is spectaculair afgenomen. It’s a miracle, echt waar. Maar, ik moet er wel aan toevoegen dat er hier wekelijks wel een cheatday of cheatmeals op het programma staan. Dan worden er al eens frietjes afgehaald. Of sushi. Of noodles. Of zo. Maar hey, niks zo saai als altijd consequent zijn, hé!?

Buikdansen… Herbegonnen. Leukste hobby ooit, dat kon je hier al lezen. Ik kan het iedereen aanraden. Feelgood van de eerste minuut tot de laatste! We sluiten elk lesjaar af met een spetterende show. Ik deed ondertussen al drie keer mee. En ik kijk al uit naar de editie van dit schooljaar. Wat natuurlijk ook betekent dat ik een nieuwe outfit ga zoeken! Na donkerblauw, wit en roze is het dit jaar tijd voor… (nog geen idee, dus).

Zetelhangen doe ik nog steeds, maar nu voornamelijk met Netflix. Wat zijn daar toch super dingen te zien! Gaande van humor (Arrested Development en Brooklyn nine-nine) over actie (Breaking Bad en Ozark) naar redelijk bizar (Black Mirror en Maniac)  tot ik-weet-eigenlijk-niet-goed-waarom-ik-hiernaar-kijk-maar-ik-kan-niet-meer-stoppen (The Affair en You, Me, Her).

Nieuwe hobby’s zijn er ook bijgekomen. Hartjes voor handletteren. En mijn Bullet Journal. En koffie. Altijd koffie.

 

 

mixed feelings

 

Ik ga ze missen nu de school weer begint. En ook niet… 😉

Eind augustus, dat is zo altijd van ‘mixed feelings‘ bij mij.

  • Blij dat ik terug mag gaan werken. Maar ook een beetje ambetant lopen omdat de vakantie al voorbij is.
  • Blij dat ik mijn kinderen niet meer 24/7 rond mij heb. Maar ook een beetje ambetant lopen omdat ik mijn kinderen weer zo vaak moet missen.
  • Blij dat er weer wat meer structuur in ons leven zit. Maar ook een beetje ambetant lopen omdat er weer zoveel structuur in ons leven zit. Want zo’n slow breakfast in mijn pyjama, dat is toch de ideale start van mijn dag.
  • Blij dat alle hobby’s weer opgepikt worden. Maar ook een beetje ambetant lopen omdat de dochters weer rondgevoerd moeten worden.
  • Blij dat ik mijn leerlingen weer ga terug zien, en ook nieuwe leerlingen ga leren kennen. Maar ook een beetje ambetant lopen omdat het weer weken gaat duren tegen dat ik alle namen ken.
  • Blij dat mijn kinderen weer vanalles bijleren op school. Maar ook een beetje ambetant lopen omdat ik nu al opzie tegen de huiswerk-discussies.

In ’t kort: ik ben blij als het einde van augustus nadert, maar ik loop dan ook altijd een beetje ambetant rond.

Maar kijk, het is al september ondertussen!

Teachersgonnateach

Stairway to nowhere

Vakantie! Twee maanden! Yeeha!

Ik weet het, dat klinkt lang. Maar ik verzeker jullie, twee keer knipperen en dat is voorbij. Ik kan het nog steeds niet geloven dat het volgende week weer september is. Waar is mijn vakantie naartoe? Wat is er met al mijn plannen gebeurd?

See, that’s the thing. Als je 2 lange maanden vakantie hebt, dan is niks dringend. Dan worden heel wat dingen uitgesteld. Want je hebt toch 2 maanden vakantie. En eind augustus besef je plots dat er nog vanalles op je wishlist stond.

Wat ik allemaal nog wou doen deze vakantie?
– het huis schilderen.
– allerlei receptjes uittesten.
– heel veel bloggen.
– heel veel lezen.

Wat ik dan wel deed deze vakantie?
– heel veel tijd spenderen met mijn gezin.
– gek worden terwijl de dochters ruzie maken.
– genieten van de dochters die samen spelen.
– een beetje lezen.
– een beetje bloggen.
– regelmatig afspreken met vrienden.
– veel koffie drinken.
– receptjes uittesten.
– van bootcamp doen.
– het ‘big little project‘ van Stefanie zien werkelijkheid worden.
– het parcours van Play Kortrijk doen met het gezin.
– een stuk van de Triënnale in Brugge zien met ons vier.
– moatjesweekend (wandelen met alpaca’s, seriously).
– een last-minute weekje in Frankrijk.
bijspelen.
– een verrassingspicknick op poten zetten voor deze madam.
– workshops geven.
– 3 schone mensen zien een nieuwe zaak starten, en daar zelf ook een klein beetje bij mogen helpen.

Nu ik de balans opmaakt, besef ik nog maar eens hoeveel ik genoten heb van deze vakantie. En I got the best of both worlds, want ik mag volgende week gewoon terug naar mijn droomjob. Hopla!

 

alpaca’s!

De Vleugelfabriek goes mini-instameet

Het voorbije openingsweekend van De Vleugelfabriek was ook een kleine instameet. In november doen we die nog eens over in het groot. Normaal is een instameet ’s avonds en zonder kindjes, maar het voorbije weekend was dus anders.

Ik zie veel blogs af en toe een fotoblog inlassen, dus doe ik dat vandaag ook eens. Mijn mini-instameet in 8 foto’s. Met dank aan de fantastische fotograaf Bert Huysentruyt

 

Instameet in volle gang. Veel gebabbel, dus.

foto door Bert Huysentruyt

Stefanie is er meestal ook bij op de Instameets. Dit keer stond ze achter de toog!

foto door Bert Huysentruyt

Nog een vaste waarde in onze Roeselaarse instameet. Meet Sofie!

foto door Bert Huysentruyt

Mijn vent met de oudste dochter. En Lieselotte van Shout your heart out!

foto door Bert Huysentruyt

Niet meer actief zijn op IG is geen reden om niet te komen naar de Instameet. Pieter, aka Pierre, aka vent van Lieselotte, was er ook bij!

foto door Bert Huysentruyt

Nog een blogger! Bert van Bertnbreakfast was er ook met zijn gezin. Don’t be fooled by the #rbf, hij kan ook lachen. I swear!

foto door Bert Huysentruyt

Kelly maakt niet enkel goeie foto’s, ze staat er zelf ook altijd prachtig op. En de dochter ook!

Foto door Bert Huysentruyt

Op de vorige Instameet deden Nina en ik eerst van Blogcocktail. In november staat dit weer op de planning! Wat een prachtfoto van Nina met de oudste zoon. Toevallig ook de zoon van Bert Huysentruyt 😉

Foto door Bert Huysentruyt

 

Leuke plekjes in Roeselare

Roeselare… Het hart van West-Vlaanderen. Wat we hier missen aan groen (want blijkbaar de meest grijze stad van Vlaanderen), maken we helemaal goed op alle andere gebieden.

Dat ik fan ben van Mijn Stad (ook al woon ik er nog maar 10 jaar), is jullie wel al opgevallen. Vandaag neem ik jullie even mee langs de leukste plekjes om een koffie te drinken in Roeselare

  1. De Vleugelfabriek
    New kid in town! De opening stond het voorbije weekend op het programma. Wat een schot in de roos, dit concept! Enkel open op zondag en misschien net iets verder buiten het centrum, maar zo de uitstap waard. Je komt hier binnen en ziet je kinderen uren niet meer terug. Ze mogen spelen met vintage speelgoed, er hangt een klimrek aan de muur, er zijn rolschaatsen, er is een pingpong tafel, mini-voetbal. You name it, Stefanie heeft eraan gedacht.
    Binnenkomen bij de Vleugelfabriek is je thuis voelen, op je gemak gaan zitten en iets drinken. Aanschuiven aan tafel bij vrienden. En er is damn good coffee! 

    foto van Bert Huysentruyt

  2. Nowme
    Bestaat ondertussen een goeie 8 maanden. En het blijft een verborgen parel in de stad, op een boogscheut van de markt. Misschien even je schroom overwinnen om in de etalage te gaan zitten, maar het is het waard!
    Nowme is de plek waar je moet zijn als je nood hebt aan wat Me-time. Om te niksen, of te lezen, of zelfs om te werken. Alles kan hier. Barista Julie legt je met veel plezier uit welke koffie je best eens uittest. En er is taart van Madam Bakster. En er is damn good coffee! 

  3. Creme de la crema
    Je zou het kunnen een hipster plekje noemen, maar dat is nogal oneerbiedig. Het interieur is er volledig mijn ding, veel wit en licht hout. Er is een uitgebreide koffie- en theekaart. En je kan er ook lekker lunchen. Het ideale plekje om je even op het gemak terug te trekken. Misschien het minst ‘kindvriendelijke’ plekje uit dit lijstje, maar soms wil je wel eens een momentje zonder kinderen. Allez, ik toch. #sorrynotsorry
    De zaak heeft een ijzersterke reputatie, de eigenaar is een echte koffie expert. Er is dus damn good coffee!

     

  4. ARhus
    Onze bib, ik bedoel Kenniscentrum. De ideale werkplek. Ook perfect om met de kinderen te komen. Vroeger was er een café bij. Momenteel zijn ze het café aan het verbouwen en uitbreiden naar een volledige verdieping. De opening is ergens in september voorzien, dacht ik. Strikt genomen hoort dit nog niet thuis in mijn lijstje, maar ik ben er zeker van dat dit volledig terecht zal blijken. En ik hoop alleszins op damn good coffee!

 

 

2 maanden vakantie met 2 dochters

 

De vakantie. Dat duurt hier twee volle maanden. En dat is fijn, want ik heb geen probleem om opvang te regelen voor mijn dochters. Maar dat is ook lang, believe me!

In de loop der jaren heb ik geleerd dat ik best enkele dingen inplan om die twee lange maanden te doorbreken. Elke dag chillen is gewoon niet denkbaar. Dus doen we kleine uitstapjes, nodigen we vrienden uit, doen we aan Bijspelen, doen de kindjes af en toe een dagkampje.

Deze zomer kochten we ook voor het eerst een ‘deftig’ zwembad. Eentje met goede afmetingen, zonder dat er iets van opblazen bij komt kijken, want dat overleeft hier nooit langer dan één zomer. We zorgden ook nog voor een upgrade van het filtersysteem, waardoor we nu nog steeds helder water hebben in het zwembad. Money well spent!

En een reis dit jaar?
Wel, het vage plan voor deze zomer was Canada. Daar woont mijn broer met zijn vrouw en kind. 4 jaar geleden hebben we daar een groot stuk van onze zomervakantie doorgebracht. Een zalige zomer, waar we nog vaak aan terugdenken. Fijn om eindelijk eens zelf te zien hoe ze daar wonen, eens proeven van de Canadese cultuur en heel veel mooie natuur. Maar toen waren de dochters nog maar 6 en 4, en zaten we toen af en toe met de handen in het haar wat de jongste betreft. Koppige fase is een understatement.
Zodus, we hadden geld gespaard (dank u belastingendienst en dank u YNAB) en we waren al stilletjes aan het dromen van Canada. Tot de boiler de geest gaf. En al onze gespaarde centen daar naartoe gingen. Hoera voor verwarming en warm water in de winter! Wel een dikke streep door onze reisplannen.

We gingen dus thuisblijven. Of misschien een last-minute? Een weekje weg, en niet te ver. AirBNB to the rescue!
We hebben dus een super weekje achter de rug. Onze reis ging naar La-Bernerie-en-Retz in Frankrijk. Een goeie 7 uren rijden, dus voor ons betekent dat met een tussenstop. Want twee dochters zo lang bij elkaar op de achterbank, dat geeft soms vonken! We rijden eigenlijk liever niet langer dan 2 uur aaneen. Een korte eet- of plaspauze om de 2 uur is geen overbodige luxe. Hungry kids are annoying kids!

Onze eerste overnachting tussendoor in Avaray was… bizar. Mooi huisje, proper en verzorgd. Heel goede prijs. Heel vriendelijke mensen. Prachtige tuin. Met uitzicht op twee koeltorens van de plaatselijke kerncentrale. Als ik zou kunnen mikken, ik kon er een steentje tegen gegooid hebben van op ons terras. Ik had het wel consequent over ‘fabriek’ als de dochters erbij waren, want ik wou niet het risico lopen dat mijn oudste dochter bang zou worden.
Wat hebben we bijgeleerd?
1. Koeltorens maken lawaai! De hele tijd een constant gezoem op de achtergrond.
2. If it seems too good to be true, it sometimes is. 
3. Altijd nog even de locatie dubbel checken via Google Maps voor je boekt. Voor één nachtje was het perfect ok, maar een hele week bij de kerncentrale kamperen zou ik toch niet zien zitten. Ik weet het, #notinmybackyard en al. En hypocriet, want ik gebruik zelf ook wel elektriciteit. Maar ja, it is what it is.

Daarna reden we verder zuidwaarts naar La-Bernerie-en-Retz. Naar een huisje met de naam ‘maison au bord de la mer‘. Klein korreltje zout, want we moesten nog een kwartiertje wandelen naar de zee. Maar echt zalig! Het perfecte familiehuisje. Drie slaapkamers, twee badkamers, living, afgesloten tuin en goed uitgeruste keuken. En een tuinhuis vol met fietsen, strandspeelgoed en een super-de-luxe- BBQ op gas. Op wandelafstand was de zee, en daarnaast ook een stukje afgesloten baai, waardoor de kinderen heel fijn konden zwemmen en spelen in het water zonder angst voor de stroming. Het was super! We spendeerden heel wat tijd aan zee, gingen lekker eten, kookten, deden van picknick en gingen op daguitstap naar het prachtige Nantes. Er kwam ook een dagje Pornic aan te pas, waar ik kennismaakte met een echt rotsstrand. Zowel Aiko als ik lieten er enkel cl bloed achter en zijn wat littekens rijker. Maar worth it!
Wat hebben we bijgeleerd?
1. Rotsstranden kunnen gevaarlijk zijn.
2. If it seems too good to be true, it sometimes isn’t! 
3. Mijn Frans trekt op niks, maar ik heb mij verstaanbaar kunnen maken. En ik ben blijven proberen, waardoor ik de taal ook wel wat ben gaan appreciëren. Move over, schoolfranstrauma!

En dan naar huis! Met een overnachting in Normandië, in Sept-Vents. Mooie route ernaartoe. Af en toe de zee gezien, heuvelachtig, mooie uitzichten. Maar het huisje was… triestig. Een ‘opgeknapte’ boerderij. Zonder noemenswaardige tuin, wel een klein tafeltje op een grindpad, dat wel. Dus technisch gezien konden we buiten zitten. Spotgoedkoop, dus misschien wel te verwachten? Anyway, ik vond vooral de geur storend. En ik heb mij er moeten over zetten om ’s avonds in dat bed te kruipen. Maar het was maar voor een nachtje. We zijn er misschien 10 u geweest. ’s Avonds gaan eten, dus laat thuis en ’s morgens vroeg vertrokken. En ook al was ik zeker dat ik met vlooien ging thuiskomen, ik heb nog steeds niks speciaals opgemerkt #dramaqueen.
Wat hebben we geleerd?
1. Als de foto’s er al een beetje twijfelachtig uitzien, dan is het in het echt nog erger. Felgroen op de zetels en op de muren, het is misschien een indicatie van wat er je te wachten staat.
2. If it seems too good to be true (op gebied van prijs), it sometimes is.
3. Zelfs goeie reviews zijn geen garantie. Maar ik ben misschien wel overgevoelig aan geuren. Maybe it’s just me. 

Voor we naar huis gingen, zijn we nog een voormiddag gaan uitwaaien en uitrusten op het strand van Ouistreham. Wat een mooi strand! En blauwe zee. De dochters vonden er ook prachtige schelpen. Spelen in de zee, zandkasteeltje bouwen en moeder die wat mocht bijslapen op haar handdoekske. Good times!

Eerlijk? De dochters hebben het echt goed gedaan samen op reis. Lange autoritten vind ik wel nog steeds niet leuk. Na een bepaalde tijd gaan ze gewoon op elkaars zenuwen werken en dat eindigt altijd in ruzie, en soms zelfs in geduw en getrek. Regelmatige stops zijn echt essentieel voor ons. Wat ook helpt is een eigen rugzakje met voorraad eten en water. Boekjes om te lezen of in te werken. En in de terugweg zijn ze uren flink geweest met tekenen in hun eigen mini Bullet Journal.

Eenmaal thuis is het jammer genoeg weer business as usual. Het kleinste meningsverschil is goed om een wereldoorlog uit te lokken. En een minuut later zitten ze zusterlijk naast elkaar te spelen. Maar dus, het sleutelwoord om de vakantie te overleven is variatie. Bij ons in elk geval. En af en toe eens kunnen de deur toetrekken achter jou en de kinders bij iemand anders achterlaten! Dat ook! 😉