Mijn burn-out, update

Weekendwandeling

Ondertussen ben ik al bijna 2 maanden thuis. Terwijl ik er in het begin echt van overtuigd was dat ik heel vlug terug voor de klas zou staan…

Het was tot nu toe een hobbelig parcours, met ups en heel veel downs. En wat het allemaal nog veel moeilijker maakt, is het onbegrip. Waar ik in het begin heel veel medeleven kreeg, slinkt dat medeleven precies met elke dag die ik langer thuisblijf.

Het is vreemd.
Ook al heb je nog nooit een gebroken been gehad, je gunt de mensen met een gebroken been alle rust om volledig te herstellen. Fijn als die ook regelmatig uit huis komen. Werken lukt niet, dat ziet iedereen. Maar goed dat ze niet in een zwart gat vallen en bezig blijven / buiten komen / afspreken met vrienden.

Het is vreemd.
Ook al heb je nog nooit een kind gekregen, je gunt de mama’s met een pasgeboren kind alle rust om volledig te herstellen / van het kindje te genieten / zich aan te passen aan hun nieuwe levensritme. Fijn als ze regelmatig uit huis komen. Werken stel je best nog even uit tot de baby wat ouder is, dat ziet iedereen. Maar goed dat ze zich niet thuis opsluiten en bezig blijven / buiten komen / afspreken met vrienden.

Het is vreemd.
Ook al heb je nog nooit rugproblemen gehad, je gunt de mensen met een hernia alle rust om te herstellen. En het is niet meer zoals vroeger, bedrust is niet meer wat ze nodig hebben. Wel in beweging blijven en op het gemak wat licht sporten. Zo fijn als je merkt dat ze niet elke dag op de bank liggen, maar uit huis komen / bezig blijven / een beetje sporten / afspreken met vrienden / hun gedachten kunnen verzetten.

Het is vreemd. Dat dit begrip heel vaak ontbreekt bij burn-out, en in het algemeen bij alles wat valt onder de ‘niet-lichamelijke’ klachten.

Wie thuis zit met een burnout (of vul gewoon een ander psychologisch probleem in), die moet blijkbaar wel de hele dag in de zetel hangen / zich opsluiten thuis / depressief worden…

Stel je voor dat wie thuis zit met een burnout koffie gaat drinken met vriendinnen? Om eens in een andere omgeving over de burnout te praten. Of er net niet over te praten.

Stel je voor dat wie thuis zit met een burnout overdag gaat wandelen? Om eens buiten te komen en zich niet op te sluiten thuis. En dat terwijl anderen moeten werken. Tssssss.

Stel je voor dat wie thuis zit met een burnout ook gewoon leuke dingen doet met het gezin in het weekend? Dat kan toch niet!? Het volledige gezinsleven moet toch constant in een deprimerende sfeer blijven hangen?

Stel je voor dat wie thuis zit met een burnout weer begint te sporten en wat hobby’s terug oppikt? Dat is nu toch helemaal te gek voor woorden!? Te ziek om te werken, maar wel kunnen lopen / zwemmen / fietsen…?

Ik werd er de laatste tijd veel mee geconfronteerd, met dat onbegrip. Vreemd dat we enkel begrip kunnen opbrengen voor lichamelijke klachten…

Mijn burnout begon met een gigantische huilbui. En een doktersbezoek. En een eerste maand thuis. Met de waarschuwing dat het gemiddeld drie maanden thuis zijn.

De eerste 14 dagen heb ik mij thuis opgesloten. Ik, die altijd bezig was, ik ben de eerste 2 weken bijna niet buiten gekomen. Omdat ik op was. Veel huilbuien, veel slapen en veel Netflix. En ook heel veel begrip van de buitenwereld. Want ik zag er niet uit als mezelf, ik was nog maar een schaduw van de Renilde die iedereen kende.

Bij het volgende doktersbezoek werd mij gezegd dat ik weer stilaan moest activeren. Toch weer buiten komen. Afspreken met vrienden. Heel veel praten over hoe ik mij voelde en wat er gebeurd was met mij. Dingen doen die ik leuk vond, ook al wou ik vaak gewoon thuis blijven. Mensen zagen dat het wat beter ging met mij en lieten weten daar blij mee te zijn.

Een tijdje later moest ik van mijn dokter weer gaan sporten. Dansen, zeker aangezien ik naar de
dansles ga met een groepje vriendinnen. De perfecte therapie. Veilige omgeving want vrienden, lichaamsbeweging en happy vibes. En voor de rest nog steeds het advies: kom zo veel mogelijk buiten. Ga wandelen. Spreek af met vrienden. Babbel. Eet. Drink koffie. Focus op dingen doen die je graag doet. En dat deed ik. Ook al had ik heel vaak zin om gewoon thuis te blijven om op mijn zetel te liggen.
En ik maakte vaak foto’s. Voor op Instagram. Maar vooral ook voor mezelf, een bewijs van mijn overwinning op mezelf elke keer. Die dag ging ik naar de stad, sprak ik af met een vriendin. In plaats van thuis te blijven en dieper weg te zakken. Mijn dagboek met ‘overwinningen’.

Het is vreemd, hoe ik steeds vaker het gevoel krijg mij te moeten verantwoorden voor mijn genezingsproces. Ik zou er alles voor geven om weer de altijd actieve, enthousiaste Renilde van vroeger te zijn. Ik ruil er met plezier alle coffeedates van de afgelopen maanden voor in. En de huilbuien, depri buien, zelftwijfel, sessies bij de huisarts en psycholoog ook. Kandidaten om te wisselen?

 

Burn-out

Het burn-out dagboek van Maaike Hartjes werd mij al door een aantal mensen aangeraden

 

15 dingen waaraan ik mijn burn-out herken:

  • geen zin meer om te vertrekken naar: buikdansles, femma activiteiten, workshops. Het wel steeds leuk vinden als ik er ben. Maar altijd mezelf moeten slepen en overtuigen om te vertrekken.
  • zelf geen initiatief meer nemen om workshops op poten te zetten. Wel nog workshops inplannen op vraag, maar het hele gedoe van zelf vanaf nul iets te organiseren, dat zat er de laatste maanden niet meer in.
  • nog steeds houden van de lessen. En mijn leerlingen. En grammatica geven. Maar toch elke les wat moeite hebben om te vertrekken naar de klas.
  • tegen niks meer kunnen thuis. Alle ruzies tussen de kinderen verschrikkelijk opblazen. En als ze op elkaar roepen, staan roepen dat ze niet mogen roepen. Oh, ironie.
  • extreem veel last hebben van uitstelgedrag. Lijstjes maken met al mijn verbeterwerk. Daar regelmatig naar kijken en dingen schrappen. Maar aan een heel traag empo.
  • mijn wasmanden die uitpuilen. Zowel de vuile was, als de propere was. Gestreken en ongestreken. De wascyclus ligt hier helemaal op z’n gat…
  • nieuwe hanglampen bestellen voor in de keuken en living. Lampen die ik al heeeeel lang wil. De lampen zijn aangekomen in de winkel. Ik ben ze nog steeds niet gaan ophalen. Want dat voelt als een ware expeditie.
  • mij rot ergeren aan de mensen rondom mij. In het verkeer. In de supermarkt. Mensen zijn er precies enkel en alleen op uit om mij te ergeren.
  • een constant opgejaagd gevoel. Ik kan het niet anders omschrijven dan een drukkend gevoel op de borst.
  • vaak het gevoel hebben dat ik ergens niet thuishoor, dat ik ergens niet op mijn plaats ben.
  • regelmatig niet meer op woorden komen. En dat hoeven niet eens moeilijke woorden te zijn. Ik weet welk woord ik bedoel, maar ik kan er niet opkomen. In het beste geval weet ik het in het Engels en vraag ik iemand te vertalen. In het slechtse geval sta ik er gewoon 2 minuten in complete stilte over na te denken. Of begin ik wat te stotteren.
  • geen tijd meer nemen om de dingen te doen die mijn leven makkelijker maken. De lifehacks. Hier was dat vooral weekmenu, Collect & Go, ’s avonds de tafel dekken voor het ontbijt. Het kwam er gewoon niet meer van. Alhoewel ik nog steeds overtuigd ben van de tijdswinst en alle andere voordelen, ik kon mezelf er niet meer toe brengen om er nog aan te beginnen.
  • niet meer sporten. Ik kom van een periode waarin ik wekelijks (soms 2 keer) ging lopen en vaak ging zwemmen. Daar was geen tijd meer voor. Of beter, daar had ik geen zin meer in.
  • wel veel zin in zoet, carbs, suiker, junkfood. Noem het hoe je het wil, maar ik koos steeds vaker voor de ongezonde optie te laatste tijd. Zelf lekker en vers koken, nieuwe gerechten uitproberen, ik had er geen zin meer in. Terwijl dat net een van mijn hobby’s is.
  • niet meer kunnen praten over waar ik mee zit zonder dat er tranen komen. Ik ben al altijd een bleiter geweest, maar de laatste tijd was het wel heel erg geworden. Een beetje schaamtelijk zelfs, met momenten. En spoiler alert: het is alleen maar erger geworden sinds ik thuis zit…

Ik had een heel druk leven. Fulltime job. Een huishouden met echtgenoot en twee jonge kinderen. Femma. Workshops. Deze blog. Buikdans.
Als mensen nu horen van mijn burnout, is de reactie heel vaak: ‘ah ja, het zat eraan te komen hé, met al haar activiteiten’. Maar eerlijk; dat is het niet. Daar ligt de oorzaak niet. Heel wat van die activiteiten gaven mij net energie. Ook al had ik al jaren het gevoel dat er mensen precies zaten te wachten tot ik een burnout ging krijgen. De extra activiteiten zorgden ervoor dat ik kon blijven gaan.

Waar ik dan wel de oorzaak leg van mijn burnout? Drie dingen eigenlijk.
Vooral de situatie op mijn werk. Zonder verder in detail te gaan, kan ik gewoon zeggen dat ik er drie loodzware schooljaren heb opzitten. Niet wat de lessen en leerlingen betreft, maar een aantal andere factoren binnen ‘het onderwijs’. Ik ging er zelfs voor naar een loopbaancoach vorig schooljaar. Wat mij enorm geholpen heeft.
Maar de situatie was het volgende jaar min of meer hetzelfde. En als je jou niet gehoord voelt op je werk, dan doet dat iets met een mens.

En dan kwam daar dit jaar ook nog mijn medische situatie bij. Al mijn rare symptomen van de voorbije jaren werden eens onder de loep genomen. Ik ging van de ene specialist naar de andere. Ziekenhuizen in Roeselare, Gent en Leuven passeerden de revue. Af en toe vielen er scary voorlopige diagnoses. Die door de doorverwezen specialist gelukkig tegengesproken werden. Maar we zijn nog steeds zoekende. Ik hoop dat de laatste diagnose ook weer kan doorgestreept worden.

En dan zijn er ook nog de zorgen thuis. ‘Kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen, grote zorgen’, aan die uitspraak erger ik mij nog steeds. Precies alsof je zorgen ivm kleine kindjes het spreken niet waard zijn. Maar ergens snap ik wel het gevoel erachter; opvoeden, het wordt er niet simpelder op als ze ouder worden. De zorgen blijven zich opstapelen, en je hebt als ouder steeds minder ‘invloed’ op het welzijn van je kind. En dat weegt. Zeker als er nog extra obstakels opduiken onderweg.

Die drie  elementen zijn de grote oorzaak van mijn burnout. Niet mijn actieve leven. En ik vind het verschrikkelijk dat ik nu even bijna geen actief leven meer heb…

 

Ik ben ondertussen al anderhalve week thuis. Zo lang deed ik ook over deze tekst. Met veel opnieuw beginnen. En veel bleiten. 
Ik ben ondertussen nog maar anderhalve week thuis. Dit is hoe ik de dingen nu zie.  Work in progress, dus…

Pecan pie

 

Pecan Pie. Of vloeibare heroïne. Zo verwijst mijn vent naar deze taart. Want je kan er niet afblijven. Je wil nog een hapje. En dan nog eentje. En dan nog een kleintje. Tot de taart helemaal op is.

Omdat die zo lekker en zo simpel te maken is, deel ik graag het receptje met jullie. Let op, het is een caloriebom! Suiker, boter, eieren en wat noten. Veel meer zit er niet in. Vandaar de verslavende smaak!

Ik haalde het receptje hier, maar paste het een klein beetje aan.

Ik gebruik kruimeldeeg uit de supermarkt om deze Pecan Pie te maken. Dat doe ik in mijn taartvorm, met een bakpapiertje bovenop om blind te bakken. Ik heb daar zo geen speciale bakbonen voor. Wel van die harde kikkererwten die over tijd waren. Je kan die dus niet meer opeten, maar wel gebruiken als bakbonen. Zo kan je het deeg wat voorbakken, zonder dat het zich helemaal opvult met lucht.
Dus: kruimeldeeg in de bakvorm, extra bakpapiertje bovenop en daar de ‘bakbonen’ op. Daarna 15 minuutjes in een oven van 200 graden.

En dan maak je de super easy vulling. Gewoon starten bovenaan in het lijstje en telkens het volgend ingrediënt toevoegen en eens goed doorroeren.

  • 3 grote eieren loskloppen
  • 120 ml ahornsiroop of agavesiroop
  • 100 gr van die donkerbruine suiker
  • 100 gr kristalsuiker
  • 60 gr gesmolten boter
  • vanille-extract volgens smaak
  • 200 gr pecannoten

Ondertussen is de bodem klaar. Als je het bovenste bakpapier voorzichtig afneemt, kan je zo de ‘bakbonen’ makkelijk in een potje gieten en de volgende keer opnieuw gebruiken. Ik gebruikte mijn afgekeurde kikkererwten zeker al 5X als bakbonen. Benieuwd hoe lang die nog dienst zullen doen…

Daarna giet je gewoon de vulling op je gebakken bodem. De oven mag ondertussen naar 180°. Na 40 tot 45 minuten haal je de perfecte pecan pie uit de oven.

Smakelijk!

 

Zondag

Soms schrijf ik al eens iets dat niet gepubliceerd geraakt. Geen idee waarom niet.
Maar kijk, vandaag publiceer ik het dan toch. Geen idee waarom wel.

Zondag…

Zonnig. Rustige kinders. Een welgzinde vent. Lekker ontbijt. Het plan was low-carb. Eitjes en avocado. Maar de chocoladekoeken en pretzels uit te oven bleken onweerstaanbaar.

Breakfast

Daarna kwam het winkelen. Winkelen op zondag, het is een gok. Soms gaat het vlot, soms voelt het alsof iedereen met opzet in mijn weg staat. Een beetje zoals The Truman Show. Vandaag: best ok. En bij thuiskomst was het huiswerk van de dochters zelfs klaar!

Dan het plan van de vent om naar zee te gaan. Maar eerst de lunch. Low-carb deze keer. Veel groentjes en een lekker stukje vlees. All is well.

En zo was ook het tripje naar de zee fijn. Via binnenwegjes naar Nieuwpoort. Daar dan wat wandelen en een ritje in de go-cart. De meiden zijn ondertussen oud genoeg om mee te trappen, dus fietsfeest voor iedereen.

Nieuwpoort by go-cart

En dan plots. Mayhem. Er stond een gigantische rij bij de ijsjes. Geen zin in. Alternatief? Naar een tearoom. Daar had de oudste dochter geen zin in. Kortom, total meltdown.

En dan volgde natuurlijk een rit naar huis met heel wat file. Nog steeds binnendoor gereden, maar dat deed iedereen blijkbaar.

Tegen alle verwachtingen iedereen op tijd in bed gekregen. Nog wat Netflix. Daarna nog wat werken voor school.

Zondag, dus. Ups and downs. En bij jou?

 

 

 

 

Zolang we maar gezond zijn

Waar ik nu zoal mee bezig ben…

 

Het is al februari, dus officieel mogen Nieuwjaarswensen niet meer. Denk ik.

Maar kijk, ik ga het toch nog doen. Maar ik hou het kort. Ik wens jullie en iedereen die jullie lief is een goeie gezondheid. That’s it. Want daar begint het mee, en al de rest volgt dan wel.

Je zag het misschien al wel opduiken op mijn insta, maar ik heb iets raars aan de hand. Al enkele jaren eigenlijk. Een hele reeks van symptomen. Van het soort waarbij je paniekerig doorverwezen wordt naar Spoed met een bloeddruk van 24/14, tot het soort waarbij je er gewoon uitziet alsof de botox injecties in je lip mislukt zijn. En nog een hele reeks symptomen tussenin.

Momenteel zijn ze bezig allerlei ziektes uit te sluiten, via heel wat testen en onderzoeken. Ik blijf gewoon werken, maar moet regelmatig een ‘ziektedag’ inlassen voor de onderzoeken. Ondertussen blijft ons gezin verder evolueren (tienerdochters in de dop, met wat extraatjes) en dat brengt ook de nodige uitdagingen met zich mee. Waardoor het momenteel allemaal wat moeilijker loopt. En ik vind dat wel kak, maar blijkbaar moet het nu even zo.

Maar dus, die gezondheid hé. Voor jullie. En hopelijk ook voor ons.

 

Time flies

Family time!

Dat er al een hele maand van 2019 voorbij is…

Een maand waarin geen tijd was voor bloggen.

Een maand waarin amper tijd was voor lezen.

Een maand waarin ontspannen en zelfzorg plots helemaal achteraan de lijst met prioriteiten bengelden.

Een maand waarin kleine zorgen plots veel grotere proporties begonnen aan te nemen.

Een maand waarbij ik steeds vaker een oplaadbeurt nodig had voor ik klaar was om voor de klas te staan.

Een maand met geen enkele workshop op de planning.

Een maand waarin afscheid genomen werd van vrienden. Soms heel bewust, soms heel geleidelijk.

Maar ook een maand waarin gelukkig wel tijd was voor afspreken met andere vrienden.

Een maand waarin veel koffie werd gedronken, heel vaak in leuk gezelschap.

Een maand waarin extra tijd werd vrijgemaakt voor het gezin, omdat het nodig was.

Een maand waarvan ik heel blij ben dat ze voorbij is. Ook al is er nog niks duidelijker geworden na deze maand, we zijn toch alweer een stapje dichter bij de lente. En dan wordt alles beter.

Toch?

Changes

#teachersgonnateach

Een aantal jaar geleden vond ik het eens nodig om dingen over mezelf te delen met jullie. Maar zie, het probleem met bloggen… Die teksten blijven daar staan, terwijl er eigenlijk al veel niet meer van klopt. Hoog tijd dus voor een update!

Wat is er onveranderd gebleven? Het huwelijk, het niet-drinken, de cola-zero-verslaving, de droomjob.

Maar kijk, ik drink ondertussen dus wel koffie hé. Ben ik dan eindelijk volwassen geworden? Dagen zonder koffie, dat bestaat hier gewoon niet meer. Ik koop nu zelfs al van die fancy zakjes koffiebonen die ik dan zelf maal. En waar ik dan koffie mee maak in mijn Aeropress. Bijna een koffiesnob, dus. Ware het niet dat ik er nog steeds niks van ken. En dat ik er in bepaalde kringen voor gekend sta dat ik geen koffie kan zetten zonder alles onder te morsen.  Maar ik kan wel heel wat lekkere koffieplekjes aanbevelen!

De suikerverslaving! Ik ben nu al enkele maanden bezig met een new way of life, namelijk lowcarb. Je kan de hele uitleg erachter hier lezen. Maar feit is dus dat ik niet meer elke dag suiker eet. Integendeel, ik eet bijna niks meer van toegevoegde suikers. Ik eet heel weinig koolhydraten en bijna geen tussendoortjes meer. Mijn zin in zoet is spectaculair afgenomen. It’s a miracle, echt waar. Maar, ik moet er wel aan toevoegen dat er hier wekelijks wel een cheatday of cheatmeals op het programma staan. Dan worden er al eens frietjes afgehaald. Of sushi. Of noodles. Of zo. Maar hey, niks zo saai als altijd consequent zijn, hé!?

Buikdansen… Herbegonnen. Leukste hobby ooit, dat kon je hier al lezen. Ik kan het iedereen aanraden. Feelgood van de eerste minuut tot de laatste! We sluiten elk lesjaar af met een spetterende show. Ik deed ondertussen al drie keer mee. En ik kijk al uit naar de editie van dit schooljaar. Wat natuurlijk ook betekent dat ik een nieuwe outfit ga zoeken! Na donkerblauw, wit en roze is het dit jaar tijd voor… (nog geen idee, dus).

Zetelhangen doe ik nog steeds, maar nu voornamelijk met Netflix. Wat zijn daar toch super dingen te zien! Gaande van humor (Arrested Development en Brooklyn nine-nine) over actie (Breaking Bad en Ozark) naar redelijk bizar (Black Mirror en Maniac)  tot ik-weet-eigenlijk-niet-goed-waarom-ik-hiernaar-kijk-maar-ik-kan-niet-meer-stoppen (The Affair en You, Me, Her).

Nieuwe hobby’s zijn er ook bijgekomen. Hartjes voor handletteren. En mijn Bullet Journal. En koffie. Altijd koffie.

 

 

mixed feelings

 

Ik ga ze missen nu de school weer begint. En ook niet… 😉

Eind augustus, dat is zo altijd van ‘mixed feelings‘ bij mij.

  • Blij dat ik terug mag gaan werken. Maar ook een beetje ambetant lopen omdat de vakantie al voorbij is.
  • Blij dat ik mijn kinderen niet meer 24/7 rond mij heb. Maar ook een beetje ambetant lopen omdat ik mijn kinderen weer zo vaak moet missen.
  • Blij dat er weer wat meer structuur in ons leven zit. Maar ook een beetje ambetant lopen omdat er weer zoveel structuur in ons leven zit. Want zo’n slow breakfast in mijn pyjama, dat is toch de ideale start van mijn dag.
  • Blij dat alle hobby’s weer opgepikt worden. Maar ook een beetje ambetant lopen omdat de dochters weer rondgevoerd moeten worden.
  • Blij dat ik mijn leerlingen weer ga terug zien, en ook nieuwe leerlingen ga leren kennen. Maar ook een beetje ambetant lopen omdat het weer weken gaat duren tegen dat ik alle namen ken.
  • Blij dat mijn kinderen weer vanalles bijleren op school. Maar ook een beetje ambetant lopen omdat ik nu al opzie tegen de huiswerk-discussies.

In ’t kort: ik ben blij als het einde van augustus nadert, maar ik loop dan ook altijd een beetje ambetant rond.

Maar kijk, het is al september ondertussen!

Teachersgonnateach

Stairway to nowhere

Vakantie! Twee maanden! Yeeha!

Ik weet het, dat klinkt lang. Maar ik verzeker jullie, twee keer knipperen en dat is voorbij. Ik kan het nog steeds niet geloven dat het volgende week weer september is. Waar is mijn vakantie naartoe? Wat is er met al mijn plannen gebeurd?

See, that’s the thing. Als je 2 lange maanden vakantie hebt, dan is niks dringend. Dan worden heel wat dingen uitgesteld. Want je hebt toch 2 maanden vakantie. En eind augustus besef je plots dat er nog vanalles op je wishlist stond.

Wat ik allemaal nog wou doen deze vakantie?
– het huis schilderen.
– allerlei receptjes uittesten.
– heel veel bloggen.
– heel veel lezen.

Wat ik dan wel deed deze vakantie?
– heel veel tijd spenderen met mijn gezin.
– gek worden terwijl de dochters ruzie maken.
– genieten van de dochters die samen spelen.
– een beetje lezen.
– een beetje bloggen.
– regelmatig afspreken met vrienden.
– veel koffie drinken.
– receptjes uittesten.
– van bootcamp doen.
– het ‘big little project‘ van Stefanie zien werkelijkheid worden.
– het parcours van Play Kortrijk doen met het gezin.
– een stuk van de Triënnale in Brugge zien met ons vier.
– moatjesweekend (wandelen met alpaca’s, seriously).
– een last-minute weekje in Frankrijk.
bijspelen.
– een verrassingspicknick op poten zetten voor deze madam.
– workshops geven.
– 3 schone mensen zien een nieuwe zaak starten, en daar zelf ook een klein beetje bij mogen helpen.

Nu ik de balans opmaakt, besef ik nog maar eens hoeveel ik genoten heb van deze vakantie. En I got the best of both worlds, want ik mag volgende week gewoon terug naar mijn droomjob. Hopla!

 

alpaca’s!

De Vleugelfabriek goes mini-instameet

Het voorbije openingsweekend van De Vleugelfabriek was ook een kleine instameet. In november doen we die nog eens over in het groot. Normaal is een instameet ’s avonds en zonder kindjes, maar het voorbije weekend was dus anders.

Ik zie veel blogs af en toe een fotoblog inlassen, dus doe ik dat vandaag ook eens. Mijn mini-instameet in 8 foto’s. Met dank aan de fantastische fotograaf Bert Huysentruyt

 

Instameet in volle gang. Veel gebabbel, dus.

foto door Bert Huysentruyt

Stefanie is er meestal ook bij op de Instameets. Dit keer stond ze achter de toog!

foto door Bert Huysentruyt

Nog een vaste waarde in onze Roeselaarse instameet. Meet Sofie!

foto door Bert Huysentruyt

Mijn vent met de oudste dochter. En Lieselotte van Shout your heart out!

foto door Bert Huysentruyt

Niet meer actief zijn op IG is geen reden om niet te komen naar de Instameet. Pieter, aka Pierre, aka vent van Lieselotte, was er ook bij!

foto door Bert Huysentruyt

Nog een blogger! Bert van Bertnbreakfast was er ook met zijn gezin. Don’t be fooled by the #rbf, hij kan ook lachen. I swear!

foto door Bert Huysentruyt

Kelly maakt niet enkel goeie foto’s, ze staat er zelf ook altijd prachtig op. En de dochter ook!

Foto door Bert Huysentruyt

Op de vorige Instameet deden Nina en ik eerst van Blogcocktail. In november staat dit weer op de planning! Wat een prachtfoto van Nina met de oudste zoon. Toevallig ook de zoon van Bert Huysentruyt 😉

Foto door Bert Huysentruyt