Categoriearchief: lijstjes

Waarom ik nooit een #influencer zal zijn

De dochters voor de Instax muur.

Er was onlangs die invitatie in mijn mailbox. Of ik met mijn kinderen naar de Kidsday wou komen in Technopolis? Kidsday, ofte Pressday met allemaal producten voor kinderen.

Ik had totaal geen idee wat ik daarvan mocht verwachten, maar kijk, dat was in Technopolis, dus dat deed mij overstag gaan.

Wat heb ik eruit geleerd?

  1. Pressdays zijn niks voor mij. Producten leren kennen, allemaal goed en wel. Contacten leggen met die merken om een soort samenwerking te regelen? So not my thing.
  2. Een uitnodiging krijgen voor een event in Technopolis, betekent niet noodzakelijk dat dit echt in Technopolis is. Het kan al eens in een zaaltje zijn van Technopolis. Waardoor uw kinderen eerst wel ontgoocheld zijn, want van al die coole proefjes waar moeder al de hele week enthousiast loopt over te doen, daar is geen spoor van.
  3. Als je uw kinderen belooft dat je naar Technopolis gaat om toffe dingen te doen, dan doe je dat. Ook als blijkt dat het niet bij het event hoort. Op dat soort beloftes kom je niet terug.
  4. Decathlon heeft heel toffe producten. De dochters begonnen direct te spelen met pijl en boog en een of ander gooispelletje. #geenreclame
  5. Instax camera’s zijn zo leuk. Ik kocht er onlangs zelf eentje. #geenreclame.
    En op de Kidsday kregen de dochters een paar gadgets. Denk aan magneetjes, stickers etc. #reclame, of zoals ik onlangs afsprak met Bert #vanhettem. (West-Vlaams om aan te duiden dat je iets gekregen hebt)
  6. De invitatie voor de Kidsday kwam van WalkieTalkie. Het was waarschijnlijk mijn laatste invitatie voor zoiets. Ik ben nu eenmaal minder enthousiast over de namiddag dan de meeste bloggers waarvan ik die dag foto’s tegenkwam in hun stories op Instagram.  Dus het zou heel goed kunnen dat het bij deze ene invitatie blijft. En dat is misschien ook wel ok.
    Niet dat ik geen events wil doen, maar ik heb toch liever het soort dingen waar ik zelf naartoe zou gaan. Bijvoorbeeld een expo of zo.
  7. Een #influencer zal ik nooit worden. En gelukkig maar, er zijn er al genoeg. Het lijkt mij dat je daar heel wat energie moet insteken. En dat je dan toch voor een stuk vast zit aan de ‘leverancier’.
  8. Ik vind heel die #ad of #reclame regelgeving best wel een goed idee. Ok, hier en daar zaten er wat rare dingen in dat voorstel. Maar ik ben een grote voorstander van transparantie. En als je blog of instapic en comment oprecht zijn, dan komt dat wel zo over, ook als daar toevallig #vanhettem op staat.
  9. Lang in de file staan, ik word daar pissig van. Elke dag lang in de file staan, ik zou daar dus permanent pissig van worden.
  10. Nee zeggen tegen een stukje chocoladetaart is f**ing moeilijk, jong!
  11. Achteraf spijt hebben dat je dat stuk chocoladetaart opgegeten hebt is redelijk voorspelbaar. Maar daarom niet minder waar.
  12. Mijn kinders zijn fan van Technopolis! Ondanks dat mijn oudste na 5 minuten al haar hoofd superhard stootte aan één van de proefopstellingen en de rest van het bezoek met 3 ijszakken moest rondlopen. Maar het enthousiasme kwam al snel terug. We kregen ze daar bijna niet meer weg. Fun verzekerd. Als je er nog niet bent geweest, zeker eens doen. Volgens mij is er geen enkel kind dat het daar niet de max vindt! En de ouders kunnen er ook lekker meedoen.

Leuke dag, gasten, leuke dag. Dat er nog zulke mogen volgen.
Maar de terugrit dan graag zonder file en zonder zeurende kinders.

Doe je mee met de bloghop?

Een bloghop, begot! Dikke merci aan Nina voor de organisatie!

Als het hoppen goed werkt, ben je hier waarschijnlijk terecht gekomen via de blog van iemand anders. Veel kans dat je mij nog niet kent (klein visje, grote vijver). Dus misschien is een kleine voorstelling wel op zijn plaats? Voor wie hier wel soms komt lezen, ik doe mijn best om het ook voor jullie plezant te houden. Want! Spoiler alert! Er valt ook iets te winnen deze keer!

Ik ben Renilde, mama van twee dochters, getrouwd met mediterende treehugger David. In bepaalde kringen wordt naar hem verwezen als ‘de zenmeister’, alhoewel hij echt niet altijd zen is, hoor! Het leven met twee opgroeiende dochters van 8 en 10 is soms een uitdaging, zelfs voor de meest rustige mens.
Zelf geef ik les in het middelbaar, en ben ik graag creatief bezig. Handletteren, bullet journaling, juwelen maken (vandaar ook de naam MooiDing), maar even goed lezen, koken, bakken, lopen, instameeten, buikdansen… Een beetje vanalles. En over dat beetje vanalles blog ik dan ook. Soms vind je hier een receptje terug, soms iets over het ouderschap, bedenkingen over volwassen worden, …

Enfin, neem iets om te drinken, zet u en snuister hier maar een beetje rond. Gegarandeerd dat je wel iets vindt dat je interesseert.  Van alle markten thuis, ik. Of zoiets…

Ik mag jullie met veel plezier doorverwijzen naar de blog van Kelly. Mama, blogger, fotografe en in het echt ook een toffe madam! Sommige van de bloggers uit deze bloghop ken ik ‘in het echt‘. Bizar hoe gewoon het bloggen al zotveel nieuwe mensen op mijn pad bracht. Ga zeker eens Kelly’s verslag lezen van onze shitty dinner. En probeer het zelf ook eens. Zo plezant en stressfree!

Oh ja, de give-away!
Wie een comment schrijft op deze blogpost en juist antwoordt op de schiftingsvraag, maakt kans op een handmade, gepersonaliseerd setje juwelen. Bestaande uit een armband en een set oorringen naar keuze. En daarop komt dan een tekst, of een naam die jij kiest. En heel den boel wordt gratis en voor niet opgestuurd naar jou. Ah ja, want anders is het geen give-away hé!

Klaar voor de opdracht? Ok! In de comment mag je noteren wat er op jouw armband mag komen. Voor jezelf, of voor iemand anders.
En de schiftingsvraag? Hoeveel keer ga ik gaan lopen/joggen in de maand mei?
De Hop duurt tot 31 mei. De winnaars van de wedstrijden worden in de maand juni verwittigd.

 

 

 

Blogchallenge: ouderzonde nummer 1 – hoogmoed

 

Ik doe mee aan de blogchallenge van deze twee dames, over #ouderzonden.
We starten met een grote: hoogmoed. Oftewel: wat maakt mij een goede ouder?

De bedoeling is blijkbaar dat we met onszelf gaan stoefen. Eens de dingen opnoemen die we goed doen. Maar serieus, dat vind ik echt een moeilijke.

Want bij elk iets dat ik ‘goed’ doe met mijn kinderen, kan ik wel een kanttekening maken. Zou ik het nog iets beter kunnen doen. Als ik het maar minder druk had op het werk. Of beter had kunnen slapen. Of geen migraine had. Of nog iets anders…

Maar kom, ik moest de goeie dingen opnoemen, zeker? Here goes:

  • Ik zeg mijn kinderen heel vaak dat ik ze graag zie. Zoenen en knuffels krijgen ze hier ook in overvloed van ons. Aan lijfelijke affectie geen gebrek.
  • Spelen mag. Vuil maken ook. Ik ga niet beginnen zagen over een broek die vuil is of zo. Ik moet toch weten wat gedaan in het weekend!?
  • Spelen mag. Zonder dat ik voortdurend sta mee te kijken en zeg dat ze moeten opletten. Meestal loopt dat goed af. Maar soms loopt er al eens eentje tegen een paal en ligt die dan een paar dagen in het ziekenhuis met een hersenschudding…
  • Als er iets te doen is op de school van mijn kinderen, maak ik graag tijd vrij in mijn agenda om deel te nemen. Dat gaat van ‘soep op de stoep’ tot koekjes bakken voor een of ander goed doel.
  • Ik heb een goede vader gekozen voor mijn kinderen. Akkoord, destijds stond ik daar echt niet bij stil, maar zo content met mijn vent als vader van die kinders. En zo schoon, hoe die drie elkaar graag zien!
  • We doen veel samen als gezin. Aperitieven op vrijdagavond, een wandeling maken, op stap gaan naar een of ander kinderparadijs, gezelschapsspelletjes spelen etc. Het hoeft niet altijd groots te zijn, maar we genieten er alle vier van.

Even voor alle duidelijkheid, ik vind het ouderschap en stuk moeilijker dan ik gedacht had. De zorgen, het twijfelen aan jezelf, de fouten waarop je jezelf betrapt, de dingen waarvan je dacht dat je het helemaal anders zou doen… Het is en blijft een uitdaging, maar wel eentje waar ik elke dag nog steeds met veel plezier voor kies (ook al ben ik soms blij als ik mag vertrekken naar mijn werk).

Zin om nog andere #ouderzonden te lezen? Je vindt de lijst met deelnemers hier terug.

Snack tag

Genoeg gegeten, deze feestdagen? Volledig passend in het seizoen, de Snack Tag!!

Deze vragenlijst werd bedacht door Merel van Lotus Writings. Ik werd op mijn beurt getagd door Daan van That’s life. Bestaat er een tag die beter past bij mij? I don’t think so! Maar, het lijstje komt oorspronkelijk uit Nederland, dus vergeef mij dat ik het wat ver-Belgisch-t heb.

Wat is je favoriete fastfood restaurant?

Ik twijfel tussen MacDo of Pizza Hut. Lichte voorkeur voor MacDo. Vooral omwille van de speeltuin voor de dochters. Rustig kunnen eten, het is een luxe, eens je kinderen hebt. Trust me.

Zoete of zoute popcorn?

Zoet. Zoeter. Zoetst. Altijd.

Wat is je favoriete ijsje?

Ben and Jerry’s. Half baked of Cookie Dough. Met één van beide doe je mij altijd een gigantisch plezier.
En als het op verplaatsing mag, dan kies ik voor Ferrero-ijs bij Gelateria Da Vinci in Brugge. Best ice cream ever. Trust me.

Beschrijf de allerlekkerste taart die je ooit gehad hebt

Cheesecake!
Voeger zou ik chocoladetaart gezegd hebben, maar sinds ik zelf voor het eerst cheesecake maakte, staat die met stip bovenaan.
Let op, ik heb het niet over kwarktaart met fruit in. Ik heb het hier over New York Style Cheesecake. Die moet eerst gebakken worden, maar is het lekkerst helemaal fris uit de koelkast.
Elke keer ik de kans krijg, proef ik de cheesecake. En eerlijk? Nog geen enkele cheesecake gegeten die lekkerder was dan de mijne! Trust me.

Cheesecake!! (foto en echtgenoot van Lieselotte)

Take-away of zelf iets te snacken maken?

Als ik zelf kook, is het meestal (redelijk) gezond. Dus als we zondigen, dan gaan we voluit! En kiezen we voor frietjes. Niks zo lekker als frietjes van de frituur. Trust me.

Ga je voor een kaasplankje of een schaaltje M&M’s?

Zot! Wat voor een vraag is dat nu weer? Uiteraard kies ik voor M&M’s. Ik had het zeker al gezegd? Maar zoet krijgt hier bijna altijd de voorkeur. Ok, ik heb een suikerverslaving. I know. I can live with that.

Wat is je favoriete tussendoortje?

Pffff, dat varieert. Maar ik hou wel van een echte candybar. Liefst een Snickers of zo. Lekker!

Warme of koude appeltaart?

Warm. Zeker weten. Met een bolletje ijs. En een beetje slagroom. Zei daar iemand suikerverslaving?

Wat bestel je het liefst op een terrasje?

Een cola zero. Meer moet dat niet zijn.

Welke snack ligt er naast je frietjes?

Een frikandel met joppie-saus. Klinkt misschien raar, maar dat is zo lekker. Trust me.

Wat is je favoriete chipssmaak?

Pringles sour cream and onions. Geen idee hoe die heten in het Nederlands. Ze zitten in een groen buisje. Smaken heerlijk. Enige nadeel: je gaat er heel hard van uit je bek stinken. Trust me.

 

En dan nu: ik geef de fakkel door! Aan Lieselot van Shout your heart out en aan Virginie van Girl with a bellygift. En dan ga ik nu vlug een koekske eten!

Self-care

 

Mijn voornemens voor 2018

 

2 januari al. Same old, same old. Deze uitdrukking past zo goed bij mijn 1 januari 2018.

Waarom is dat toch dat we denken dat alles anders zal zijn op 1 januari? Alsof mensen plots het licht zullen zien op 1 januari. Alsof er dan ergens op magische wijze een of ander inzicht komt?

Ik bleef het in elk geval geloven. Vol vertrouwen een moeilijke confrontatie aangaan. Want het is 1 januari, en iedereen wil toch met een schone lei beginnen? Iedereen wil het nieuwe jaar toch op een positieve manier beginnen?

Laat het ons erop houden dat het helemaal anders liep, gisteren. Dat er weinig vertrouwen over blijft. Dat er een slapeloze nacht volgde.

Maar ook een inzicht. Ik heb geen invloed op wat anderen doen. Op hoe anderen 2018 ingaan. Ik kan alleen voor mezelf spreken. En ik ga het effectief anders doen. 2018 wordt een jaar van self-care. Een jaar waarin ik mijn eigen (emotionele) grenzen stel en die ook respecteer.

Voor het eerst heb ik eens op papier gezet (in mijn BuJo, of course) waar ik in 2018 meer tijd wil insteken. En ook waar ik heel wat minder tijd wil insteken.

Self-care, dus. Zorg voor jezelf. Niet ten koste van een ander, natuurlijk. Maar wel jezelf blijven afvragen of je ergens goed aan doet. Ook voor jezelf. Doe je mee dit jaar?

 

self-care in doodles

meer en minder

To Bullet Journal or not to BuJo?

De nieuwe #BuJo ligt al te wachten!

 

Mijn bullet journal. My precious.

Ik hou ervan met heel mijn hart. Het zorgt voor rust in mijn hoofd. Orde in de chaos. Een plekje om al mijn to-do’s te parkeren en los te laten. Want ik weet, als het in mijn BuJo staat, dan komt het in orde.

Heel soms gaat het toch nog eens mis. En vergeet ik iets. En dan besef ik meestal: natuurlijk, ik had het niet in mijn BuJo geschreven!

 

Hoe ik ertoe kwam om met een BuJo te starten?

Jaren geleden las ik ‘Getting things done‘ van David Allen onder lichte dwang van mijn vent. Hij was er ondersteboven van. Het ging ons leven helemaal veranderen!

Dus we gingen ermee aan de slag, maar het was nogal een uitgebreid systeem, en hier en daar lieten we (ik?) wel wat steken vallen.

Maar het belangrijkste bleef hangen.  Zorg voor eens systeem waar je volledig op kan vertrouwen. En gebruik dan dit systeem om al die to-do’s in op te slaan die anders zoveel van je energie opeisen.

Voor mij is dat niet het uitgebreide systeem van David Allen, maar mijn BuJo. En voor de vent ondertussen ook!

 

Wat ik daar dan inschrijf?

Alles. Maar dus echt alles hé. Weekmenu: check. Leeslijst: check. Overzicht van mijn workshops: check. Receptjes voor lekkere mocktails: check. Ideetjes voor brunchfood: check. Mijn wishlist: dubbel check!

En elke dag een nieuwe to-do lijst. Die maak ik liefst ’s avonds al voor de volgende dag. En in de loop van de dag vul ik aan. Alles wat mij te binnen schiet, of wat binnen komt via sms, mail, etc. komt in mijn BuJo. Tenzij ik het meteen kan doen binnen de 2 minuten (nog zo’n tip van David Allen). En in de loop van de dag werk ik alles zo goed mogelijk af.

’s Avonds nog even alles overlopen. Ideaal heb ik alles afgekruist, maar anders schuif ik het gewoon door. Of beslis ik dat het toch niet hoeft. Zalig als al mijn bollekes een nieuw tekentje gekregen hebben!

 

Maar het is meer dan een to-do-lijst!

Ik besloot ook om van mijn BuJo een leuk herinneringsboek te maken. Foto’s, kaartjes van de cinema, uitnodigingen… kleef ik gewoon op. Anders blijft dat toch maar ergens rondslingeren in een lade. Bij het doorbladeren van mijn BuJo kom ik altijd wel een leuke herinnering tegen.

Sinds vorige week ben ik weer begonnen aan mijn ‘line a day’. Ik heb er natuurlijk geen apart boekje voor, maar doe het gewoon in mijn BuJo. ’s Avonds noteer ik bij elke dag, onder of naast mijn to-do’s, een positieve herinnering aan mijn dag. Instant happiness.

Iemand enig idee hoe vaak ik BuJo heb geschreven hierboven?
Tsjah… Waar het hart van vol is… 😉

En jij? Ben jij ook fan?

 

Ik blogde hier al eens uitgebreider over hoe je precies werkt met een Bullet Journal.

 

Mijn week in nummers

Maria waakt over onze gastjes…

 

Het is alweer een tijdje geleden, maar hier nog eens een ‘week in nummers’…

5

Het was bijna twee weken geleden, maar donderdag ging ik nog eens 5 km gaan lopen. Ik ben een klein beetje doodgegaan, maar heb er vooral veel deugd van gehad. Meer van dat! Ook al is september zo druk, dat ik niet goed weet wanneer ik dat precies moet inplannen…

305

Die (bijna) 5 km lopen, daarmee verbrand je dus maar 305 kcal. Say what!? Dat is dus niks, hé! Ik mag dus niet zorgeloos frietjes gaan eten of zo… Ik loop dan wel niet (enkel) om kcal te verbranden, maar ik vind dat er tegenover al dat zweten en afzien toch wel iets meer kcal mogen staan, zulle! Bij wie moet ik daarvoor zijn?

1

Onlangs kocht ik mijn allereerste snelkookpan. Ik was daar precies wel een beetje bang van. Koken onder hoge druk, het klinkt niet zo ‘ontspannen’. Maar kijk, woensdag eindelijk voor het eerst mijn nieuw ding in gebruik genomen. Stoofvlees! Op een goed halfuur is dat dus klaar. Eerst even de handleiding doorgenomen. Beetje moeten slikken toen er stond dat de nieuwe generatie snelkookpannen niet meer kunnen ontploffen (maar enfin zeg, ik vond dat dus allesbehalve bemoedigend). Beetje stress toen ik dat ding ‘trapsgewijs’ moest ‘ontluchten’. Het belangrijkste: we aten gisteren heel lekker en mals stoofvlees, ik heb mij niet verbrand aan de stoom, en mijn pan is niet ontploft! Driewerf hoera!!!!

2

Vrijdag ging ik voor de tweede keer naar de camping bij ons op school. Wij hebben enkel leerlingen van de tweede en derde graad bij ons, de eerste graad zit op een andere locatie. Dit betekent dat de ‘derdekes’ helemaal nieuw zijn. Ze kennen de locatie nog niet, kennen de leerkrachten nog niet en vaak kennen ze ook elkaar nog niet. Vandaar de (vrijwillige) camping voor derdejaars eind september. En dat betekent spelletjes, BBQ, griezelspel en veel boefen. Ik zag zakken chips en snoep passeren, en cola werd gewoon rechtstreeks uit de 2-liter-fles gedronken. Veel zullen ze niet geslapen hebben, maar wat geeft dat op die leeftijd? Ikzelf ben braaf naar huis gaan slapen, ik kan mijn eigen warme bedje toch niet meer missen. Trouwens, die dochters van mij halen mij ’s morgen om 7 uur uit mijn bed. Zware nacht of niet…

 

fake it ‘til you make it

Het grootste bewijs dat ik volwassen ben: die twee dochters!

Soms betrap ik mezelf erop dat ik volwassen ben. Al vind ik dat eigenlijk echt zot.

In mijn hoofd ben ik namelijk nog altijd 16 of zo.  Maar dat klopt al (heel) lang niet meer. Want ik doe dingen die een 16-jarige écht niet doet. En dan ben ik toch wel eventjes verbaasd. Voorbeeldjes nodig? Allez dan.

  • Ik zit in de auto. In de file in de winkelstraat. Ik zie mezelf in de reflectie van een winkelraam. Shit! Ik rij met de auto. Ik kan dat echt! Ik heb zelfs een eigen auto!
    Mind. Blown. 
  • Ik sta te kuisen in mijn huis. ik heb een huis! Ik ben aan het kuisen!
    En dan denk ik dat het toch allemaal zo ‘fake’ is. Ik weet toch helemaal niet hoe je moet kuisen!? En hoe vaak je moet kuisen? En welke productjes je het best gebruikt voor welk werkje in huis? Ik ben toch maar gewoon ‘huisje aan het spelen’?
  • En dan. Het allergrootste OMG-moment… Ik heb twee kinderen. Twee dochters.
    En die denken precies dat ik al heel mijn leven mama ben. Dat ik 100% zeker ben van alles wat ik zeg. Dat ik op alles een antwoord heb. Dat ik weet hoe ik hen het beste moet opvoeden. Terwijl ik eigenlijk gewoon maar iets probeer…
    Maar, ik doe mijn best. And I’ll fake it ‘til I make it… Ooit ben ik écht volwassen. Denk ik.

Uitstelgedrag. En yoga. Not!

Bijna yoga…

The Perfect Blog Challenge. Week drie al. Week twee gemist hier? Ha, ik ook. Want de opdracht was: doe elke dag yoga. En dat is hier niet simpel.

Niet omdat ik een vent in huis heb die werkt in een ‘school voor yoga en zelfontwikkeling‘.
Ook niet omdat diezelfde vent vroeger yogales gaf.
Ook niet omdat die vent (de mijne dus) elke dag mediteert.
En al zeker niet omdat mijn vent elke week op dinsdagavond meditatieles geeft in Roeselare.
Het ligt dus niet aan hem. Dan zal het wel aan mij liggen, zeker?

Yoga, ik heb het nog gedaan hoor. Heeeeel lang geleden ging ik zelfs met mijn broer naar de yogales in Kortrijk. Wekelijks. Jaren later probeerde ik het nog eens met de echtgenoot. Wekelijkse yogalessen. En, echt waar, ik werd daar soms heel erg zenuwachtig van. Ik heb nogal graag dat de dingen vooruit gaan, I guess… Yoga en ik, het wordt nooit wat, denk ik dan.

Maar kom, niet getreurd, de voorbije week ging ik de volgende uitdaging wel aan. Uitstelgedrag aanpakken. I am the queen of uitstelgedrag! Dingen die ik echt niet graag doe, kan ik weken tot zelfs maanden laten liggen. En mij er ondertussen wel in opjagen omdat ik het moet doen, maar eerst 101 andere dingen doen, tot er geen tijd meer is om aan dat ene werkje te beginnen.

Mijn uitstel-top-3?

  1. Verbeteren. Seriously. Ik hou zo van mijn job. Maar verbeteren, IK HAAT HET. Echt. Diepe, hartsgrondige haat. Eigenlijk spendeer ik meer energie aan het haten van het verbeteren dan dat ik besteed aan het verbeteren zelf…
  2. Back-ups nemen. Ik weet heel goed waarom het moet. Al met scha en schande ondervonden. En toch hé. Volgende week doe ik het wel. Of anders volgende maand. Want het zou al heel toevallig zijn als mijn laptop nu zou crashen…
  3. Telefoneren. Ik ben een social media fan. Instagram, FB, Whatsapp… Allemaal top! My smartphone is my friend. Zolang ik maar niet zelf iemand moet opbellen. Want daar heb ik echt geen zin in. En het is vreemd, want het gaat meestal om gesprekken met mensen die ik graag zie en waar ik graag mee babbel, maar ik doe het gewoon niet zo graag via de telefoon. Alhoewel ik er soms wel uren mee aan de lijn hang en het echt tof vind. Het is iets raars, ik versta het zelf eigenlijk niet zo goed…

Wat heb ik dan deze week zoal aangepakt, hoor ik u denken?

  1. Ik zette de foto’s van 2014 en 2015 die daar ergens in die Google-cloud zweven en mijn Google-account helemaal laten vol lopen over op mijn laptop. 2016 en de eerste helft van 2017 moet ik ook nog eens doen. Maar nu krijg ik in elk geval al geen berichten meer dat mijn Google-Drive bijna vol staat. Score!
  2. Ik maakte een back-up van die foto’s op mijn externe harddisk. Hoera!
  3. Ik haalde mijn schoolagenda van vorig schooljaar op van Smartschool en zette die op mijn laptop.
  4. Ik ging weer eens de volle 5 km gaan lopen. En dat was al eventjes geleden.
  5. Ik ging gaan zwemmen! Want ik moet echt weer meer gaan bewegen. Of wat minder eten, dat is misschien ook een oplossing?
  6. Ik heb vorige week uuuuuuuuren gestreken. Echt waar. En waarom? Kan iemand mij dat eens komen uitleggen? What’s the point!? Die kinderen van mij laten dat ofwel gewoon in de wasmand zitten en rommelen er dan in op zoek naar een outfit, of ze proppen het in hun kast. Ongestreken is het nieuwe zwart, willen we dat afspreken?
  7. Ik keek ‘Downton Abbey‘ uit. Ik wist dat het einde er zat aan te komen en had daar echt geen zin in. Dus ik heb weken bijna niet gekeken. Want ik wou dat het bleef duren. Maar nu heb ik het dus toch uit. Content, want het was echt schoon. En toch een beetje triest dat ik hen nu nooit meer ga zien…

Zodus, al bij al een geslaagde challenge, vond ik zelf. Ik deed niet strikt elke dag iets, maar ik kom wel aan 7 dingen. Speekselmedaille!

En de uitdaging voor volgende week? Tsjah… Iets opgeven van eten of drinken waar je te veel van eet of drinkt. Dan heb ik eigenlijk maar twee keuzes: een weekje zonder cola zero of een weekje zonder suiker. Optie 2 overleef ik niet, de ontwenningsverschijnselen zouden extreem zijn. En optie 1, daar heb ik gewoon echt geen zin in. Echt niet. Nope. Never gonna happen.
Ik denk er dus nog even over na…

 

Perfect?

Een Blogchallenge, begot! Daar hou ik mij deze vakantie mee bezig.

Die Perfect?-blogchallenge werd in het leven geroepen door Miss Pixie. In het kort gezegd: elke week krijgen we een uitdaging die loopt van maandag tot en met zondag. En op zondag bloggen we erover.
Hoe die eerste week ging? Awel, we zijn vandaag al woensdag en nu pas verschijnt de blog…

Week 1: mins game, maar dan in het mini

Je hebt er misschien hier al over gelezen. Of je hoorde al van Marie Kondo. Minimalisme is in. Downsizen en consuminderen, dat moeten we nu met z’n allen doen.
Marie Kondo, echt niks voor mij… Ik heb het geprobeerd, I swear. Het boek beginnen lezen, en al hé. Maar nee, niet mijn ding. Nog zoiets: een Capsule wardrobe. PLEASE, ik wil wel meer dan 2 broeken en 3 t-shirts hé.

Maar kom, die mins game, dat wou ik wel eens proberen. Want echt, wij hebben veel te veel gerief. Ik begon dus vol goede moed.
Het idee is: we hebben allemaal te veel gerief en moeten er een gedacht van maken om dingen die we niet meer gebruiken weg te doen. Op dag 1 doe je 1 ding weg, op dag 2 doe je 2 dingen weg, op dag 3 doe je 3 dingen weg, enzovoort. Normaal hou je dat een maand vol, en dan heb je dus veel dingen weggedaan. In deze miniversie moest ik maar een weekje volhouden, dus dat zou wel lukken. Dacht ik…

Even een overzichtje van wat er vertrok en naar waar:

Dag 1: een oude pepermolen. Die eigenlijk al lang niet meer werkt, maar waarvan ik dacht dat die misschien ooit nog van pas zou komen. Maar hij werkt dus niet meer. Dus dan komt dat nooit meer van pas, bedacht ik plots. Item 1 richting vuilnisbak.

Dag 2: mijn eigen kleerkast uitgemest!! En twee vuilniszakken vol oude kleren ertussenuit gehaald. Best wel trots op mezelf. Twee zakken, maar zeker goed voor 50 items. Score! Die gaan naar de Kringwinkel. Wie weet is er iemand nog op zoek naar een rood T-shirtje met lange mouwen en drukknoopjes. Of naar een zwart hemdje met kleine blauwe sterretjes. You never know. 

Dag 3: drie dozen om de koelkast wat overzichtelijker te stapelen. Mooi fris blauw kleurke. Ik werd content iedere keer ik de frigo opendeed. Alleen spijtig dat de schappen van onze koelkast blijkbaar wat korter zijn dan standaard en ik de deur elke keer een extra duwke moest geven om dicht te blijven. 3 items die mochten verhuizen naar de frigo van mijn ouders.

Dag 4: geen vier items, maar wel 1 groot ding, de oude autostoel van Aiko. Doorgegeven aan een vriendin, dus weer twee mensen content.

Dag 5: de speelgoedkast van de dochters uitgeruimd. Alle gezelschapsspelletjes die te makkelijk waren of die ze beu gespeeld waren, en alle ‘simpele’ puzzels werden eruit gehaald en gaan richting Bijspelerij. Ik heb ze niet geteld, maar het zijn zeker 10 items. En daar zullen heel wat kindjes mee spelen deze zomer.

En dan, niks meer…

Wat heb ik geleerd uit dit experiment?

  1. Ik kon dat spelleke geen 7 dagen volhouden!? Komaan zeg, Rommens!
  2. Ik heb toch redelijk veel gerief uit mijn huis gekregen. Minimalism, here I come!
  3. Euhm… De vuilniszakken vol kleren en spelletjes voor de Bijspelerij zijn nog niet op hun nieuwe locatie geraakt… De spelletjes zitten al in de koffer en worden donderdag of vrijdag geleverd. De zakken staan nog steeds in de weg in de slaapkamer…
  4. Het zijn solden. Echt waar hé. Ik kocht ondertussen nieuwe kleren en nieuwe schoenen… Dat minimalisme, het is echt niks voor mij!