Categoriearchief: burn-out

Mijn burn-out, update

Weekendwandeling

Ondertussen ben ik al bijna 2 maanden thuis. Terwijl ik er in het begin echt van overtuigd was dat ik heel vlug terug voor de klas zou staan…

Het was tot nu toe een hobbelig parcours, met ups en heel veel downs. En wat het allemaal nog veel moeilijker maakt, is het onbegrip. Waar ik in het begin heel veel medeleven kreeg, slinkt dat medeleven precies met elke dag die ik langer thuisblijf.

Het is vreemd.
Ook al heb je nog nooit een gebroken been gehad, je gunt de mensen met een gebroken been alle rust om volledig te herstellen. Fijn als die ook regelmatig uit huis komen. Werken lukt niet, dat ziet iedereen. Maar goed dat ze niet in een zwart gat vallen en bezig blijven / buiten komen / afspreken met vrienden.

Het is vreemd.
Ook al heb je nog nooit een kind gekregen, je gunt de mama’s met een pasgeboren kind alle rust om volledig te herstellen / van het kindje te genieten / zich aan te passen aan hun nieuwe levensritme. Fijn als ze regelmatig uit huis komen. Werken stel je best nog even uit tot de baby wat ouder is, dat ziet iedereen. Maar goed dat ze zich niet thuis opsluiten en bezig blijven / buiten komen / afspreken met vrienden.

Het is vreemd.
Ook al heb je nog nooit rugproblemen gehad, je gunt de mensen met een hernia alle rust om te herstellen. En het is niet meer zoals vroeger, bedrust is niet meer wat ze nodig hebben. Wel in beweging blijven en op het gemak wat licht sporten. Zo fijn als je merkt dat ze niet elke dag op de bank liggen, maar uit huis komen / bezig blijven / een beetje sporten / afspreken met vrienden / hun gedachten kunnen verzetten.

Het is vreemd. Dat dit begrip heel vaak ontbreekt bij burn-out, en in het algemeen bij alles wat valt onder de ‘niet-lichamelijke’ klachten.

Wie thuis zit met een burnout (of vul gewoon een ander psychologisch probleem in), die moet blijkbaar wel de hele dag in de zetel hangen / zich opsluiten thuis / depressief worden…

Stel je voor dat wie thuis zit met een burnout koffie gaat drinken met vriendinnen? Om eens in een andere omgeving over de burnout te praten. Of er net niet over te praten.

Stel je voor dat wie thuis zit met een burnout overdag gaat wandelen? Om eens buiten te komen en zich niet op te sluiten thuis. En dat terwijl anderen moeten werken. Tssssss.

Stel je voor dat wie thuis zit met een burnout ook gewoon leuke dingen doet met het gezin in het weekend? Dat kan toch niet!? Het volledige gezinsleven moet toch constant in een deprimerende sfeer blijven hangen?

Stel je voor dat wie thuis zit met een burnout weer begint te sporten en wat hobby’s terug oppikt? Dat is nu toch helemaal te gek voor woorden!? Te ziek om te werken, maar wel kunnen lopen / zwemmen / fietsen…?

Ik werd er de laatste tijd veel mee geconfronteerd, met dat onbegrip. Vreemd dat we enkel begrip kunnen opbrengen voor lichamelijke klachten…

Mijn burnout begon met een gigantische huilbui. En een doktersbezoek. En een eerste maand thuis. Met de waarschuwing dat het gemiddeld drie maanden thuis zijn.

De eerste 14 dagen heb ik mij thuis opgesloten. Ik, die altijd bezig was, ik ben de eerste 2 weken bijna niet buiten gekomen. Omdat ik op was. Veel huilbuien, veel slapen en veel Netflix. En ook heel veel begrip van de buitenwereld. Want ik zag er niet uit als mezelf, ik was nog maar een schaduw van de Renilde die iedereen kende.

Bij het volgende doktersbezoek werd mij gezegd dat ik weer stilaan moest activeren. Toch weer buiten komen. Afspreken met vrienden. Heel veel praten over hoe ik mij voelde en wat er gebeurd was met mij. Dingen doen die ik leuk vond, ook al wou ik vaak gewoon thuis blijven. Mensen zagen dat het wat beter ging met mij en lieten weten daar blij mee te zijn.

Een tijdje later moest ik van mijn dokter weer gaan sporten. Dansen, zeker aangezien ik naar de
dansles ga met een groepje vriendinnen. De perfecte therapie. Veilige omgeving want vrienden, lichaamsbeweging en happy vibes. En voor de rest nog steeds het advies: kom zo veel mogelijk buiten. Ga wandelen. Spreek af met vrienden. Babbel. Eet. Drink koffie. Focus op dingen doen die je graag doet. En dat deed ik. Ook al had ik heel vaak zin om gewoon thuis te blijven om op mijn zetel te liggen.
En ik maakte vaak foto’s. Voor op Instagram. Maar vooral ook voor mezelf, een bewijs van mijn overwinning op mezelf elke keer. Die dag ging ik naar de stad, sprak ik af met een vriendin. In plaats van thuis te blijven en dieper weg te zakken. Mijn dagboek met ‘overwinningen’.

Het is vreemd, hoe ik steeds vaker het gevoel krijg mij te moeten verantwoorden voor mijn genezingsproces. Ik zou er alles voor geven om weer de altijd actieve, enthousiaste Renilde van vroeger te zijn. Ik ruil er met plezier alle coffeedates van de afgelopen maanden voor in. En de huilbuien, depri buien, zelftwijfel, sessies bij de huisarts en psycholoog ook. Kandidaten om te wisselen?

 

Burn-out

Het burn-out dagboek van Maaike Hartjes werd mij al door een aantal mensen aangeraden

 

15 dingen waaraan ik mijn burn-out herken:

  • geen zin meer om te vertrekken naar: buikdansles, femma activiteiten, workshops. Het wel steeds leuk vinden als ik er ben. Maar altijd mezelf moeten slepen en overtuigen om te vertrekken.
  • zelf geen initiatief meer nemen om workshops op poten te zetten. Wel nog workshops inplannen op vraag, maar het hele gedoe van zelf vanaf nul iets te organiseren, dat zat er de laatste maanden niet meer in.
  • nog steeds houden van de lessen. En mijn leerlingen. En grammatica geven. Maar toch elke les wat moeite hebben om te vertrekken naar de klas.
  • tegen niks meer kunnen thuis. Alle ruzies tussen de kinderen verschrikkelijk opblazen. En als ze op elkaar roepen, staan roepen dat ze niet mogen roepen. Oh, ironie.
  • extreem veel last hebben van uitstelgedrag. Lijstjes maken met al mijn verbeterwerk. Daar regelmatig naar kijken en dingen schrappen. Maar aan een heel traag empo.
  • mijn wasmanden die uitpuilen. Zowel de vuile was, als de propere was. Gestreken en ongestreken. De wascyclus ligt hier helemaal op z’n gat…
  • nieuwe hanglampen bestellen voor in de keuken en living. Lampen die ik al heeeeel lang wil. De lampen zijn aangekomen in de winkel. Ik ben ze nog steeds niet gaan ophalen. Want dat voelt als een ware expeditie.
  • mij rot ergeren aan de mensen rondom mij. In het verkeer. In de supermarkt. Mensen zijn er precies enkel en alleen op uit om mij te ergeren.
  • een constant opgejaagd gevoel. Ik kan het niet anders omschrijven dan een drukkend gevoel op de borst.
  • vaak het gevoel hebben dat ik ergens niet thuishoor, dat ik ergens niet op mijn plaats ben.
  • regelmatig niet meer op woorden komen. En dat hoeven niet eens moeilijke woorden te zijn. Ik weet welk woord ik bedoel, maar ik kan er niet opkomen. In het beste geval weet ik het in het Engels en vraag ik iemand te vertalen. In het slechtse geval sta ik er gewoon 2 minuten in complete stilte over na te denken. Of begin ik wat te stotteren.
  • geen tijd meer nemen om de dingen te doen die mijn leven makkelijker maken. De lifehacks. Hier was dat vooral weekmenu, Collect & Go, ’s avonds de tafel dekken voor het ontbijt. Het kwam er gewoon niet meer van. Alhoewel ik nog steeds overtuigd ben van de tijdswinst en alle andere voordelen, ik kon mezelf er niet meer toe brengen om er nog aan te beginnen.
  • niet meer sporten. Ik kom van een periode waarin ik wekelijks (soms 2 keer) ging lopen en vaak ging zwemmen. Daar was geen tijd meer voor. Of beter, daar had ik geen zin meer in.
  • wel veel zin in zoet, carbs, suiker, junkfood. Noem het hoe je het wil, maar ik koos steeds vaker voor de ongezonde optie te laatste tijd. Zelf lekker en vers koken, nieuwe gerechten uitproberen, ik had er geen zin meer in. Terwijl dat net een van mijn hobby’s is.
  • niet meer kunnen praten over waar ik mee zit zonder dat er tranen komen. Ik ben al altijd een bleiter geweest, maar de laatste tijd was het wel heel erg geworden. Een beetje schaamtelijk zelfs, met momenten. En spoiler alert: het is alleen maar erger geworden sinds ik thuis zit…

Ik had een heel druk leven. Fulltime job. Een huishouden met echtgenoot en twee jonge kinderen. Femma. Workshops. Deze blog. Buikdans.
Als mensen nu horen van mijn burnout, is de reactie heel vaak: ‘ah ja, het zat eraan te komen hé, met al haar activiteiten’. Maar eerlijk; dat is het niet. Daar ligt de oorzaak niet. Heel wat van die activiteiten gaven mij net energie. Ook al had ik al jaren het gevoel dat er mensen precies zaten te wachten tot ik een burnout ging krijgen. De extra activiteiten zorgden ervoor dat ik kon blijven gaan.

Waar ik dan wel de oorzaak leg van mijn burnout? Drie dingen eigenlijk.
Vooral de situatie op mijn werk. Zonder verder in detail te gaan, kan ik gewoon zeggen dat ik er drie loodzware schooljaren heb opzitten. Niet wat de lessen en leerlingen betreft, maar een aantal andere factoren binnen ‘het onderwijs’. Ik ging er zelfs voor naar een loopbaancoach vorig schooljaar. Wat mij enorm geholpen heeft.
Maar de situatie was het volgende jaar min of meer hetzelfde. En als je jou niet gehoord voelt op je werk, dan doet dat iets met een mens.

En dan kwam daar dit jaar ook nog mijn medische situatie bij. Al mijn rare symptomen van de voorbije jaren werden eens onder de loep genomen. Ik ging van de ene specialist naar de andere. Ziekenhuizen in Roeselare, Gent en Leuven passeerden de revue. Af en toe vielen er scary voorlopige diagnoses. Die door de doorverwezen specialist gelukkig tegengesproken werden. Maar we zijn nog steeds zoekende. Ik hoop dat de laatste diagnose ook weer kan doorgestreept worden.

En dan zijn er ook nog de zorgen thuis. ‘Kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen, grote zorgen’, aan die uitspraak erger ik mij nog steeds. Precies alsof je zorgen ivm kleine kindjes het spreken niet waard zijn. Maar ergens snap ik wel het gevoel erachter; opvoeden, het wordt er niet simpelder op als ze ouder worden. De zorgen blijven zich opstapelen, en je hebt als ouder steeds minder ‘invloed’ op het welzijn van je kind. En dat weegt. Zeker als er nog extra obstakels opduiken onderweg.

Die drie  elementen zijn de grote oorzaak van mijn burnout. Niet mijn actieve leven. En ik vind het verschrikkelijk dat ik nu even bijna geen actief leven meer heb…

 

Ik ben ondertussen al anderhalve week thuis. Zo lang deed ik ook over deze tekst. Met veel opnieuw beginnen. En veel bleiten. 
Ik ben ondertussen nog maar anderhalve week thuis. Dit is hoe ik de dingen nu zie.  Work in progress, dus…